Η βαθύτατη κρίση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα είναι αποτέλεσμα δύο διακριτών διαδικασιών που συναντώνται «χωροχρονικά» το 2009-2010, με εκρηκτικό αποτέλεσμα.
Πρώτον, τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε ανεξέλεγκτη γιγάντωση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που αντιπροσωπεύει πλέον πολλαπλάσιο του παραγόμενου πλούτου. Λόγω εξελίξεων όπως η κατάρρευση της Λέμαν και του Ντουμπάι, οι κινήσεις αυτών των κεφαλαίων έχουν γίνει ιδιαίτερα «νευρικές». Μάλιστα, χάρη στα νέα σύνθετα προϊόντα, επιδίδονται σε μια αποσταθεροποιητική κερδοσκοπία, με τη βοήθεια και των περίφημων οίκων αξιολόγησης.
Η δημιουργία της Δημοκρατικής Αριστεράς δεν υπήρξε κεραυνός εν αιθρία. Ήρθε σαν φυσιολογική κατάληξη ενός αφύσικου γάμου που, μετά από πολλά κωμικοτραγικά επεισόδια, κατέληξε σε ένα προαναγγελθέν και αναμενόμενο διαζύγιο.
Κι ίσως μάλιστα να άργησε. Γιατί όταν σε μια ομάδα πολιτών που υποτίθεται ότι δρουν από κοινού, με κοινό σκοπό, εμφορούμενοι από κοινά ιδανικά και προγραμματικές αρχές, διαρραγεί η πολιτική και η ψυχική ενότητα, τότε η όποια δράση υπονομεύεται και η εικόνα που δίνεται στην κοινωνία είναι αυτή ενός ανυπόληπτου και ανερμάτιστου πολιτικού σχηματισμού.
Αποχαιρετούμε τον αγωνιστή και εκδότη Τίτο Μυλωνόπουλο. Από τα χρόνια της δικτατορίας, μέλος της “Ελληνοευρωπαϊκής Κίνησης Νέων”, με τις εκδόσεις “Οδυσσέας” συνέβαλε ουσιαστικά στη διάδοση στη χώρα μας των ιδεών της σύγχρονης αριστεράς, ιδιαίτερα της Ιταλικής. Ακούραστος εργάτης του βιβλίου, ενδιαφέρονταν για την επικοινωνία της αριστεράς με τον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο.
Εκφράζουμε στους δικούς του τα συλλυπητήρια όλων μας.
Εμείς που υπογράφουμε αυτή τη διακήρυξη συνειδητοποιούμε ότι τα περιθώρια μιας παρέμβασης για την εξασφάλιση ενός βιώσιμου μέλλοντος στην Κρήτη στενεύουν. Ζούμε τις συνέπειες της απόλυτης επικράτησης ενός πολιτικού συστήματος που μεταμόρφωσε τις τελευταίες δεκαετίες το νησί μας από τόπο που μπορούσε να ικανοποιήσει απλόχερα όλες τις βασικές ανάγκες του πληθυσμού του για ευημερία και πρόοδο, σε μια περιφέρεια της Ευρώπης όπου οι ‘’αναπτυξιακές’’ πολιτικές που ακολουθούνται, οδηγούν σε καταστροφικά και μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.
Νίκος Μουζέλης, Το Βήμα της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2010-07-25
Στο πλαίσιο του σημερινού κομματικού τοπίου νομίζω ότι η νεοϊδρυθείσα Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να έχει σημαντικό ρόλο. Τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν πλήρως απαξιωθεί λόγω σκανδάλων και διαπλοκής. Επιπλέον τα πελατειακά χαρακτηριστικά τους, όσο και αν οι τωρινοί αρχηγοί τους προσπαθούν, δεν μπορούν εύκολα να τα αμβλύνουν. Και το βαθύ ΠαΣοΚ και το γαλάζιο αντίστοιχό του καλά κρατούν.
Η μάχη της ορολογίας αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο κάθε μείζονος πολιτικής σύγκρουσης. Στην ορολογία συμπυκνώνονται αναλύσεις, στόχοι, συλλογικές θελήσεις και αξίες. Τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα επιδιώκουν να καθιερώσουν τη δική τους περιγραφή της κατάστασης, να καταστήσουν κοινό το δικό τους λεξιλόγιο, να επιβάλουν το δικό τους πολιτικό δίλημμα, να το συναρτήσουν με τις δικές τους ηθικές- πολιτισμικές αξίες.
Εχει καταστεί θεσμός ο εορτασμός της επετείου της 24ης Ιουλίου 1974, ως ημέρα τερματισμού τής από 21ης Απριλίου 1967 πολιτικής ανωμαλίας. Και βέβαια η επανίδρυση της δημοκρατίας είναι ιστορικό γεγονός, άξιο εορτασμού. Επιτρέπεται όμως να παραγνωρίζεται με ποιον τρόπο επιτεύχθηκε η επανεδραίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος, και με πόσο επώδυνο τίμημα για το ελληνικό έθνος; Αξίζει να επισημάνουμε την ακέραιη αλήθεια για τα ιστορικά τότε γεγονότα.
O τίτλος του άρθρου είναι, εσκεμμένα, παραπλανητικός. Παραπέμπει σε μια σύγκρουση φανταστική μάλλον, παρά πραγματική. Μνημονιομάχοι υπάρχουν άφθονοι τριγύρω. Ακόμη και εντός των κυβερνητικών τειχών η πόζα μνημονιομάχου συνηθίζεται. Αλλά μνημονιολάτρες, ανθρώπους που να αντιμετωπίζουν δηλαδή το μνημόνιο και τις εντολές της τρόικας όχι ως κατάσταση ανάγκης αλλά ως συνταγή σωτηρίας της χώρας, όσο και να ψάξεις, πολύ λίγους θα βρεις στην πολιτική πιάτσα.
Μια βδομάδα πριν η Δημοκρατική Αριστερά έδωσε στη δημοσιότητα τις θέσεις και απόψεις της για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Θα ήθελα να επισημάνω ειδικές πλευρές αυτών των θέσεων, τονίζοντας τα ιδιαίτερα αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά τους και τον ριζοσπαστικό τρόπο με τον οποίο θέτουν τα ζητήματα σε σχέση τόσο με την οικονομική κρίση όσο και με το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Εκτιμώ ότι αυτή η αποσαφήνιση των βασικών πλευρών και αφετηριακών σημείων για την απόφαση της Ε.Ε της Δ.Α. είναι αναγκαία από την στιγμή που τίθενται διαρκώς ερωτήματα (όχι πάντα αθώα) για το αν έχει θέσεις η ΔΑ για τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα.(!!!)
Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στην Μαρία Δέδε, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2010-07-24
Με εξαίρεση τους τρεις μεγάλους δήμους της χώρας, ανοιχτό αφήνει για τους υπόλοιπους το ενδεχόμενο συνεργασιών με ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ στις επικείμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης.
Στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά «δεν θα θελήσουμε να συνδέσουμε, λέει, την αυτοδιοικητική μας παρουσία με σχήματα που είναι δυνατόν να επιτρέψουν να διατυπωθούν απόψεις ότι ετεροκαθοριζόμαστε πολιτικά».
Επισημαίνει ότι η Αριστερά δεν είναι φύσει ταγμένη να βρίσκεται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής και να μη θέλει να επηρεάζει το περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας και το περιεχόμενο της κυβερνητικής εξουσίας. Προσθέτει όμως ότι σήμερα δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για συγκλίσεις σε κεντρικό επίπεδο.
Η παραδοσιακή οργάνωση των πολιτικών κομμάτων ,βασίσθηκε από την μεταπολίτευση ως σήμερα στο κόμμα με συγκεκριμένη ιεραρχία, πυραμιδικης μορφής. Κόμμα με τοπικές και κλαδικές οργανώσεις –εκτελεστικά εργαλεία-κι ενδιάμεσες νομαρχιακές βαθμίδες-ιμάντες μεταβίβασης- των κεντρικών αποφάσεων. Η λειτουργία ήταν εγκλωβισμένη στην επιβολή της πλειοψηφικής άποψης που διαμορφωνόταν,συνήθως από κλειστές ομάδες στελεχών σ επιμέρους τομείς, χωρίς καμιά διαβούλευση με την οργανωμένη βάση και τους φιλάς του χώρου. Εξαίρεση αποτελούσαν τοπικές πρωτοβουλίες,που συνήθως δεν αμφισβητούσαν την κυρίαρχη αντίληψη.
Ο Φώτης Κουβέλης, πρόεδρος της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, μετά τη συνάντηση με το προεδρείο του σωματείου των εργαζομένων στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο έκανε δηλώσεις όπου μεταξύ άλλων τόνισε:
...Ως ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ διερευνούμε τα στοιχεία και το περιεχόμενο συγκρότησης ισχυρού τραπεζικού δημόσιου πυλώνα. Και τούτο για λόγους δημόσιου συμφέροντος, στην κατεύθυνση ανταγωνιστικής πίεσης στις ιδιωτικές τράπεζες στο μέτωπο των επιτοκίων και της ρευστότητας καθώς και της διοχέτευσης μέρους της αποταμίευσης στη χρηματοδότηση αναπτυξιακών προτεραιοτήτων. Ο πυλώνας αυτός δεν μπορεί παρά στις σημερινές συνθήκες να προκύπτει μέσα από τη σύμπραξη Εθνικής, ΑΤΕ, Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων. Θα πρέπει να συνδυάζει ταυτόχρονα μέτρα εξυγίανσης και ανταγωνιστικότητά του στον εθνικό και διεθνή χώρο...
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
«Συναισθήματα», «άνθρωποι», «αφήγημα», «ενσυναίσθηση». Ηταν οι λέξεις που επέμενε να επαναλαμβάνει ο Χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, στη φορτισμένη ομιλία του την επομένη του εκλογικού θριάμβου τής –επιβεβαιωμένα από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος– ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές του ανατολικογερμανικού κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχαλτ με σχεδόν 44%.
Αν κάνετε μια βόλτα στο Μαγδεμβούργο, στις όχθες του Έλβα, η πιθανότητα να συναντήσετε μετανάστη είναι μάλλον μικρή. Το ποσοστό των ξένων που ζουν στην πόλη είναι κάτω από 10%. Και συνολικά η Σαξονία-Ανχαλτ, που πρωτεύουσά της είναι το Μαγδεμβούργο, είναι μια από τις περιοχές της Γερμανίας με το μικρότερο ποσοστό κατοίκων με μεταναστευτικό προφίλ
Για ποιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «εναλλακτικές θεραπείες» και αμφιβόλου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σκευάσματα; Είναι τόσο αφελείς; Οχι. Κάποιοι είναι απελπισμένοι. Και κάποιοι άλλοι αναζητούν τη θεραπεία που είναι για λίγους και κάνει θαύματα…
Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμπληρώνει οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Όσα είχαν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1955-63), ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981-89) και ο Κώστας Σημίτης (1996-2004) στο αντίστοιχο σημείο της πολιτικής τους διαδρομής. Θα έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ τους. Και θα επιδιώκει να το σπάσει. Να τους ξεπεράσει. Να κερδίσει το έπαθλο που σε κανέναν δεν έδωσε ποτέ το ελληνικό εκλογικό σώμα: Μια συνεχόμενη τρίτη τετραετία.
Η οικονομική κρίση δίδαξε στη χώρα, με τον πιο επώδυνο τρόπο, τη σημασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στη δύσκολη περίοδο των μνημονίων πληρώσαμε όλοι πολιτικές που για χρόνια φόρτωναν με χρέη τις επόμενες γενιές. Μόνο που, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κινδυνεύουμε να περάσουμε στο άλλο άκρο. Από την πολιτική χωρίς λογαριασμό, στον λογαριασμό χωρίς πολιτική.
….Η Αθήνα με 100 εκ. ευρώ, θα μπορούσε να αποκτήσει ένα σχετικά αξιόπιστο σύστημα αντιπλημμυρικής προστασίας. Θα μπορούσε δηλαδή να διπλασιάσει το δίκτυο όμβριων υδάτων, που σήμερα καλύπτει μόλις το 20% των δρόμων της με συνέπεια αυτοί να μετατρέπονται σε ποτάμια όχι μόνο στις συνήθεις περιοχές όπως τα Σεπόλια και η Ριζούπολη αλλά και στο Κολωνάκι και η Βασ. Σοφίας.
Τα ανταμώματα του Αυγούστου προσφέρονται πέραν των άλλων και για την αξιολόγηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών. Για το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στο κοινωνικό σώμα. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι μαζί, ξανοίγονται, μιλούν, τοποθετούνται, θέλουν να πουν τον πόνο τους και τον καημό τους, να κρίνουν και να επικρίνουν...
Το όραμα του Μαρκ Κάρνεϊ, όπως το παρουσίασε ο ίδιος για πρώτη φορά στο Νταβός, ήταν εντυπωσιακό. Μια νέα συμμαχία των μεσαίων δυνάμεων απέναντι στις υπερδυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιούν το εμπόριο, την τεχνολογία, τους πόρους και την ασφάλεια ως εργαλεία πίεσης. Η συμμαχία αυτή θα πρόσφερε οικονομική ανθεκτικότητα, συνεπώς και εθνική ασφάλεια, ταυτόχρονα όμως και μια νέα ανάγνωση του κόσμου.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
