ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΥΝ ΠΑΤΡΑΣ
Δημοσιευμένο: 2010-04-18
....Δεν έχουμε αυταπάτες ότι περνώντας στο κόμμα πάμε σε κάποιο ιδανικό χώρο που δεν υπάρχουν προβλήματα. Θεωρούμε όμως ότι όντας μέλη του Συνασπισμού μπορούμε να δώσουμε ποιο αποτελεσματικά τις μάχες μας σε αυτή τη δύσκολη φάση που περνάει ο χώρος και να παλέψουμε με καλύτερους όρους τις ιδέες μας που δεν είναι άλλες από αυτές μιας σύγχρονης/δημοκρατικής/οικολογικής και ανανεωτικής αριστεράς.
Απομακρύνεται, στη σφαίρα του απίθανου πετάει πια η ελπίδα ότι η Ελλάδα θα κατορθώσει να καλύψει τις δανειακές της ανάγκες χωρίς να προσφύγει στον μηχανισμό της Ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Φρόντισαν γιʼ αυτό οι αγορές, ανεβάζοντας την περασμένη εβδομάδα ξανά τα spreads πάνω από τις 420 μονάδες. Άμεσος είναι ο κίνδυνος να μας επιβληθούν τώρα απʼ έξω πολιτικές που, στο όνομα του χρέους, θα επιδεινώσουν καταστροφικά την κατάσταση της οικονομίας.
Δυσαρεστημένοι είναι οι πολίτες, το 67% από την κυβέρνηση και το 82% από τη Ν.Δ. Το 46% δεν εμπιστεύεται κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα για τη διακυβέρνηση, αλλά τα ψηφίζουν... Το ΠΑΣΟΚ υποχωρεί μόνον κατά μία μονάδα, στο 46,5%, και η κυβέρνηση, με όσα αποφασίζει, ανεβάζει το ποσοστό έγκρισης από 38% τον Μάρτιο σε 41% τον Απρίλιο. Συγχρόνως το ΚΚΕ ανεβαίνει λίγο από το 7% στο 7,5 % και ο ΣΥΡΙΖΑ μένει σταθερός όλο αυτό το διάστημα στο 5%. (Τα στοιχεία είναι από το Βαρόμετρο της Public Issue για την “Καθημερινή” και το Σκάι).
Ο αείμνηστος Τάκης Λαμπρίας είχε επισημάνει κάποτε πως το μεγάλο τραύμα που άφησε στη χώρα η Δικτατορία της 21ης Απριλίου δεν ήταν τόσο οικονομικό, πολιτικό ή κοινωνικό, αλλά πρωτίστως πολιτιστικό. Προεκτείνοντας λίγο αυθαίρετα και σχηματικά εκείνη τη σκέψη, θα συμπλήρωνα πως το τραύμα βάθυνε και κακοφόρμισε στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Με κορύφωση τους τρόπους, τις συμπεριφορές, τη στάση και την αντίληψη για τη ζωή, την επιβίωση και την καθημερινότητα που έχει πλέον (τελεσίδικα και μη αναστρέψιμα;) επιβάλει η ιδιωτική τηλεόραση.
Ζούμε ασφαλώς την πιο αμφίρροπη πολιτική στιγμή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Από τη μια, όλα φαίνονται δυνατά. Μέτρα που ως τώρα «έκαιγαν», υιοθετούνται
με ευκολία, ζητήματα που ήταν ταμπού, συζητούνται σχεδόν
σαν αυτονόητα. Από την άλλη, η γενικευμένη αυτή διαθεσιμότητα για αλλαγές δεν έχει ακόμα στερεό προσανατολισμό και δομή.
Η ώρα της αλήθειας έφτασε, λοιπόν. Οι αγορές, αφού έσυραν την απρόθυμη Ευρώπη στη συμφωνία για έναν «μηχανισμό» στήριξης της Ελλάδας, ήταν εύκολα προβλέψιμο ότι θα την έσπρωχναν και στην ενεργοποίησή του. Η απόφαση τυπικά μόνο βρισκόταν σε ελληνικά χέρια.
«Αξιολόγηση» είναι ο νέος μπαμπούλας στον χώρο της δημόσιας διοίκησης και της δημόσιας εκπαίδευσης. Ως τώρα ο μόνος που αξιολογούσε τον δημόσιο υπάλληλο ήταν ο... χρόνος. Αδέκαστος, ως γνωστόν, για τις ρυτίδες αλλά αδιάφορος για ικανότητες και δεξιότητες. Με την πάροδο του χρόνου έρχονταν και οι προαγωγές, ίδιες για όλους από τη στιγμή που είχαν τα ίδια χρόνια υπηρεσίας.
Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ανατροπής ορισμένων βασικών διαθεσμικών ισορροπιών στην Ευρωπαϊκή Ενωση (Ε.Ε.)αρχίζει να διαγράφεται απειλητικός. Πρόκειται για κίνδυνο που αφορά (και απειλεί) κυρίως τις μεσαίες και μικρότερες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπως π.χ. την Ελλάδα. Ποιος είναι ο κίνδυνος αυτός; Ο κίνδυνος έγκειται στη μαζική μετακίνηση της εξουσίας και του κέντρου βάρους της Ενωσης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Εuropean Commission)στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Κάτι κινείται (ίσως) για τα λεγόμενα «εθνικά θέματα». Ανταλλάσσονται επισκέψεις ή υπάρχουν επαφές υψηλού επιπέδου με όλους τους γείτονες, οι δηλώσεις όλων είναι γενικά προσεκτικές, αν και σε αντίθεση με ορισμένες πράξεις.
Ο υπ’ αριθμό ένα νόμος της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας της διακινδύνευσης θα μπορούσε να εκφρασθεί κάπως έτσι: ποτέ μην αφήνεις ανεκμετάλλευτη μια παγκόσμια απειλή, διότι πάντοτε αντιπροσωπεύει μια ευκαιρία να επιτύχεις σημαντικά επιτεύγματα.
Η ανάδειξη δημοσιονομικών προβλημάτων εντός των ορίων της Ευρωζώνης εγείρει ερωτήματα σχετικά με τους ίδιους τους ηγέτες της Ευρώπης. Χρειάζεται να εξισορροπήσουν την ανάγκη διασφάλισης ενός κεντρικού πυλώνα του ευρωπαϊκού οικονομικού συστήματος και την ανάγκη να εγγυηθούν τη δημοσιονομική σταθερότητα στην ευρωπαϊκή αγορά.
Πριν από 11 χρόνια, την 24η Μαρτίου 1999, άρχισε η ΝΑΤΟϊκή στρατιωτική επέμβαση στη Σερβία που διήρκεσε 78 ημέρες, μέχρι την 9η Ιουνίου. Εγιναν 38.004 πτήσεις εκ των οποίων οι 10.484 ήταν επιθέσεις από αέρος που έριξαν 23.614 βλήματα.
Η επέμβαση αυτή είχε χαρακτηριστεί από τους υποστηρικτές της ως «ανθρωπιστική επέμβαση», ως επέμβαση με στόχο να σωθούν αθώοι αλβανοί Κοσοβάροι που υφίσταντο δολοφονίες και εθνοκάθαρση από το καθεστώς Μιλόσεβιτς.
Σύνολο αποτελεσμάτων αναζήτησης: 11947
