Θαλάσσιες έρευνες για εκμετάλλευση υδρογονανθράκων (ας μην τα θαλασσώσουμε)

Δεν ξέρω πόσο απασχολεί τους πολίτες , πόσο σύνθετο και σημαντικό κρίνεται το ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής και της διπλωματικής συμπεριφοράς της κυβέρνησης, με ό,τι βέβαια αυτές αντανακλούν και έχουν ως συνέπεια στη γεωπολιτική θέση της χώρας και στη πολύπαθη όσο και δεινή οικονομική μας κατάσταση.

Το ζήτημα όμως είναι πολύ σημαντικό και καίριο και πρέπει να μας απασχολεί. Πρωτίστως βέβαια την κυβέρνηση, γιατί αυτή διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική της χώρας και τα αποτελέσματά της, θετικά ή αρνητικά.

Η κυβέρνηση οφείλει να αποφεύγει τη σύγχυση. Να επιλέγει με σαφήνεια την πορεία της εξωτερικής πολιτικής. Να έχει συνέπεια στόχων και επιδιώξεων και κυρίως να είναι ενιαία χωρίς εσωτερικές αντιφάσεις.

Εδώ και λίγο καιρό, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης κινείται σχεδόν με αποκλειστικότητα σε ρωσικές πετρελαϊκές εταιρείες. Ο Πάνος Καμμένος (υπουργός Εθνικής Άμυνας και όχι υπουργός αρμόδιος για την ενέργεια ή έστω υπουργός Οικονομικών…) πρότεινε στη βοηθό υπουργό Εξωτερικών των Η.Π.Α. Βικτόρια Νούλαντ συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο με διακρατική συμφωνία και μάλιστα με συγκεκριμένα ποσοστά 70% – 30%.

Μπορεί να κατανοείται η ανάγκη μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, η οποία όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να απομακρύνει τη χώρα από τη σταθερή της αναφορά στην Ευρώπη.

Άλλο η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και άλλο βέβαια η προχειρότητα η αποσπασματικότητα, οι προσωπικές-πολιτικές απόψεις και προτιμήσεις. Τα τελευταία δεν αποτελούν οργανωμένη εξωτερική πολιτική και στην καλύτερη περίπτωση είναι και αναποτελεσματικά και μας εκθέτουν ως χώρα.