Ένας από τους βασικούς πολιτικούς πυλώνες της ΔΗΜΑΡ είναι ο οικολογικός πολιτισμός, στα πλαίσια των αρχών της προοδευτικής πολιτικής οικολογίας. Η Δημοκρατική Αριστερά ασπάζεται τις θέσεις του διεθνούς προοδευτικού οικολογικού κινήματος και στα ζητήματα των Δικαιωμάτων των Ζώων, έχοντας συμπεριλάβει στις θέσεις της και στο προεκλογικό της πρόγραμμα τη Διακήρυξη του Παρισιού για τα Δικαιώματα των Ζώων. Σε αυτές τις θέσεις συγκαταλέγεται απαρέγκλιτα η κατάργηση του εμπορίου της γούνας. Ενός φθίνοντος, παρακμιακού εμπορίου, ασύμβατου με τις αντιλήψεις μιας σύγχρονης ανθρώπινης κοινωνίας.
Το τελευταίο διάστημα έχουν πυκνώσει δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ με αφορμή τις εκλογές και την στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Από τη μια ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και εκ των βασικών συντελεστών της οικτρής κατάστασης που βιώνουν σήμερα οι Έλληνες πολίτες, καλεί τους ψηφοφόρους να μην τοποθετηθούν κομματικά αλλά με γνώμονα το Εθνικό συμφέρον. Προβληματίζομαι για το πώς διαβάζει κανείς και ερμηνεύει ίσως το «εθνικό συμφέρον», διότι αν ο κος Βενιζέλος εννοεί με αυτή τη φράση ότι συμφέρον για την χώρα θα είναι τα νέα μέτρα που περίπου εξήγγειλε η τρόικα από τις Βρυξέλλες για μείωση ακόμα μεγαλύτερη των μισθών του ιδιωτικού τομέα, τότε πράγματι αναρωτιέμαι αν θα βρεθεί μέλος του ΠΑΣΟΚ που θα ψηφίσει κομματικά και όχι για το συμφέρον της κοινωνίας.
Το Σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας το οποίο εγκρίθηκε πρόσφατα από τις 25 από τις 27 χώρες-μέλη της ΕΕ δημιουργεί κινδύνους και «πρέπει να επανεξεταστεί», δήλωσε ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζακ Ντελόρ, ζητώντας από τους Ευρωπαίους ηγέτες να μην ξεχνούν "την αλληλεγγύη που πρέπει να τους ενώνει".
Η προχθεσινή παρέλαση είναι πλέον ιστορία, ενδεχομένως να μπει και σε κάποια αράδα της, μαζί με την αντίστοιχη της 28ης Οκτωβρίου 2011, αν ο ιστορικός του μέλλοντος συνδέσει τα επεισόδιά τους με την πρόταση Παπανδρέου για δημοψήφισμα και τα όσα επακολούθησαν. Το πρόσημο αυτών των παρελάσεων προς το παρόν αγνοείται, καθώς η Ιστορία επιφυλάσσεται για να συνυπολογίσει και την έκβαση της σοβούσας μεγάλης παγκόσμιας κρίσης, περιβαλλοντικής, ηθικής, οικονομικής, στην οποία η μικρή -παραλείπουμε το σύνηθες συμφραζόμενον περί εντιμότητος- Ελλάς πρωταγωνιστεί αρνητικά.
...Αυτά σημαίνουν ότι αν σκεφτούμε το αύριο πρέπει να επιλέξουμε τις δυνάμεις εκείνες που ίσως (και επιμένω στο δύσπιστο ίσως) μπορεί να το προετοιμάσουν. Αυτή τη στιγμή, με ορισμένες ανατριχιαστικές εξαιρέσεις παρείσακτων σε αναζήτηση στέγης αυριανιστών, οι άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν τις δυνάμεις αυτές βρίσκονται κοντά στη ΔΗ-ΜΑΡ κατά πολύ περισσότερο από ό,τι στο ΠαΣοΚ.
Και αυτό, με την επιφύλαξη των όσων θα συμβούν ως τις εκλογές, θα έπρεπε να είναι καθοριστικό για τη ψήφο μας.
Οι φίλοι της στήλης δεν μπορεί να έχουν παράπονο: Εδώ και μεγάλο διάστημα και σε ανύποπτο χρόνο τούς έχει προϊδεάσει για την άνοδο της εθνικιστικής δεξιάς και της Χρυσής Αυγής, ενώ έχει θεωρήσει αστάθμητο παράγοντα την αντοχή της Δημοκρατικής Αριστεράς. Δεν χρειαζόταν σοφία, απλώς γνώση της Ιστορίας από τον μεσοπόλεμο και αίσθηση των αδιεξόδων και της απελπισίας που προκαλεί ο εμφανιζόμενος ως μονόδρομος των μνημονίων.
Η επιλογή Χρυσοχοΐδη, με τη σύμφωνη γνώμη της ΝΔ, για μια προεκλογική καμπάνια εκμετάλλευσης του αισθήματος ανασφάλειας των ελλήνων πολιτών σε σχέση με τους μετανάστες, εντάσσεται σε μια επικοινωνιακή πολιτική και όχι στην ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος.
Η ΔΗΜΑΡ θεωρεί ότι για την αντιμετώπιση του υπαρκτού προβλήματος των μεταναστών απαιτείται ένα σύνολο μέτρων, που μπορούν να έχουν αποτελεσματικότητα αν εφαρμοστούν στο σύνολο τους και όχι η υποδαύλιση ενός ρατσισμού.
Η βοήθεια προς την Ελλάδα δεν έχει στοιχίσει ευρώ στο γερμανό φορολογούμενο δηλώνει στο περιοδικό «Focus» ο επικεφαλής του προσωρινού μηχανισμού διάσωσης EFSF, Κλάους Ρέγκλινγκ.
Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον αυτές τις μέρες, τη συζήτηση που γίνεται από τη δική μας, αλλά και άλλες ιστοσελίδες και έντυπα, σχετικά με το ποια είναι η σωστότερη επιλογή στις επερχόμενες εκλογές, για κάποιον που τοποθετεί τον εαυτό του στην κεντροαριστερά και στον γενικότερο προοδευτικό χώρο, ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στη ΔΗΜΑΡ. Χωρίς να υποτιμώ το δίλημμα, ούτε και το γεγονός ότι υπάρχει αντικειμενικά και μια κοινή δεξαμενή ψηφοφόρων για τα δύο κόμματα, θα ήθελα να συμβάλλω στη συζήτηση, προσπαθώντας να διευρύνω κάπως τον σχετικό προβληματισμό.
Ο Φ. Κουβέλης σε συνέντευξη τύπου για την παρουσίαση
Δημοσιευμένο: 2012-03-26
Βρίσκομαι στην ιδιαίτερα ευχάριστη πολιτική στιγμή να γνωστοποιήσω τη συγκρότηση της κοινοβουλευτικής ομάδας συμφώνα με το κανονισμό της Βουλής. Η κοινοβουλευτική ομάδα της Δημοκρατικής Αριστεράς απαρτίζεται από τους βουλευτές Γρηγόρη Ψαριανό (Β’Αθηνών), Θανάση Λεβέντη (περιφέρεια Αττικής), Βασίλη Οικονόμου (Περιφέρεια Αττικής), Νίκο Τσούκαλη (Αχαϊας), Οδυσσέα Βουδούρη (Μεσσηνίας), Γιάννη Μιχελογιαννάκη (Ηρακλείου), Γιώργου Παπαμανώλη (Κυκλάδων), Γιάννη Αμοιρίδη (Πιερίας), Ηλία Θεοδωρίδη (Πέλλας), και από εμένα ως επικεφαλής και πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Οι παλιότεροι φίλοι μου γνωρίζουν ότι ούτε με τις παρελάσεις (στρατιωτικές ή μαθητικές) τρελαίνομαι, ούτε με την μετατροπή τους σε πεδίο μίας ελάχιστα ομολογούμενης αντιπαράθεσης, αισθάνομαι ευτυχής.
Παρ’ όλα αυτά πήγα στην παρέλαση, στον Πειραιά, την Κυριακή. Αυτό είναι είδηση για κάποιον που κατά κανόνα πίνει τον καφέ του κάπου εκεί παραδίπλα , χαιρετώντας, μια τέτοια μέρα, φίλους και γνωστούς που περνάνε. Για κάποιον σαν και μένα που δεν ενθουσιάζεται από τα εμβατήρια, δεν χειροκροτεί ένστολους, συναινεί σιωπηλά με την κατά καιρούς επιλογή των παιδιών να παρελάσουν ή όχι (και των γονιών τους να τα χειροκροτήσουν ή όχι) και , φυσικά, δεν αντιλαμβάνεται μια μέρα όπως η 25η Μαρτίου, ως ημέρα καθέτων αντιπαραθέσεων.
Το τοπίο είναι αποκαρδιωτικό. Κλούβες, αστυνομία, άνδρες της ασφάλειας με πολιτικά, ελεύθεροι σκοπευτές. Και στη μέση η εξέδρα των επισήμων με ό,τι αυτοί πρεσβεύουν. Σε ακτίνα χιλιομέτρων το απόλυτο κενό. Η εικόνα θυμίζει την ταινία του Γαβρά ο ’’Αγνοούμενος’’που είχε ως θέμα το Χιλιανό πραξικόπημα. Δεν είναι εικόνα εορτάζοντος έθνους, διότι το έθνος το αποτελεί ο λαός, και απουσιάζοντος αυτού και μάλιστα με βίαιο τρόπο, ουδείς εορτάζει.
Δυο αντίπαλα στρατόπεδα. Από τη μία η εξουσία κυριαρχώντας με τις δυνάμεις καταστολής,θέλει να επιβάλλει τον εορτασμό και να δείξει πως αυτή έχει ΄΄το πάνω χέρι’’.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, πρόεδρος της Βραζιλίας, Αντόνιο Κόστα, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου, Ουίλιαμ Ρούτο, πρόεδρος, Μαρκ Κάρνεϊ, πρωθυπουργός του Καναδά
KReport, 2026-09-22
Δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές όπως η εδαφική ακεραιότητα, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, η απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες.
Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική η βία ανηλίκων κατά ανηλίκων. Αλλά και ζοφερά αποκαλυπτική για την κοινωνία και την πολιτεία, για τις αντιλήψεις και τις ιδέες που δεσπόζουν και αναπαράγονται αέναα. Οπου κι αν λυσσομανάει: κοντά σε γήπεδο, σε κάποιο αλσύλλιο, στους δρόμους. Οπως κι αν μορφοποιείται: με μπαμπεσιά και χωσιά, έπειτα από ραντεβού θανάτου ή εντελώς τυχαία, απλώς επειδή συναπαντήθηκαν δύο χωροκτητικές αγέλες.
