Κώστας Καλλίτσης, Η Καθημερινή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2016-04-30
Γιατί όλοι οι εταίροι δανειστές μας επιμένουν να αποσπάσουν τώρα νομοθετικές εγγυήσεις ότι, αν καταστεί αναγκαίο, θα λάβουμε όσα επιπλέον μέτρα απαιτηθούν για να πετύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018; Προς τι, άραγε, αυτή η επιμονή, αφού η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη σαφέστατα δεσμευτεί ότι θα λάβει όσα πρόσθετα μέτρα απαιτηθούν αν απαιτηθούν, με τη συμφωνία που υπέγραψε τον περασμένο Ιούλιο; Πολλώ μάλλον, όταν αυτή η δέσμευση είναι εξαιρετικά ισχυρή, καθώς υπερψηφίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής, τον Αύγουστο; Δηλαδή, δεν δεσμεύει μόνο τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλ’ επίσης την αξιωματική και το μεγάλο μέρος της άλλης αντιπολίτευσης;
Ποτέ δεν φαντάστηκα καν ότι θα μπορούσα να αποκτήσω ρατσιστικά αντανακλαστικά. Οχι κοσμοθεωρητικά, ούτε συνειδητά, αλλά συγκυριακά και βιωματικά. Γεννήθηκα τέλη της δεκαετίας του ’40 στην οδό Φυλής, τότε μεσοαστική και σήμερα κακόφημη γειτονιά, όπου πέρασα τα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής μου.
...Η φάρσα του προηγούμενου καλοκαιριού επαναλαμβάνεται ως ανοιξιάτικη φάρσα. Κι αν προσπαθείτε να βγάλετε κάποιο συμπέρασμα ακολουθώντας κάποια λογική αλληλουχία, μην κάνετε τον κόπο. Στις τέσσερις η ώρα τα ξημερώματα, όταν το μόνο που περιμένεις είναι το γύρισμα της τύχης, δεν υπάρχει λογική αλληλουχία. Υπάρχει η κούραση, η νύστα, η σχετική ψύχρα της μοναξιάς, ο φόβος της επόμενης μέρας – ειδικά αν παίζεις με δανεικά.
Η μόνη ελπίδα είναι να σε λυπηθεί κάποιος δικός σου και να σε πάρει σηκωτό.
Στη χώρα όπου όλα γίνονται (με την κακή έννοια, όχι την άλλη, την παραμυθένια), ο υπουργός Παιδείας, αφού έριξε μια χαρά το τυράκι της ανθρωποφαγίας με τη δήθεν απόφασή του να αλλάξει τον τρόπο σύστασης των πινάκων αναπληρωτών εκπαιδευτικών, προχώρησε περιχαρής στην αποδόμηση του δημοτικού σχολείου.
Η «μνημονιακή» περιπέτεια της χώρας που μπαίνει πλέον στην έβδομη χρονιά συνδέθηκε με τον Τιτανικό , λόγω και μιας σχετικής ρήσης από έναν πρώην υπουργό Οικονομικών. Όμως την περιπέτεια, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την πολιτική της διαχείριση, την έχει περιγράψει πριν από χιλιάδες χρόνια ο Αίσωπος. Λέει ο μύθος: Δύο εχθροί ταξιδεύουν με το ίδιο πλοίο, ο ένας στην πλώρη, ο άλλος στην πρύμνη. Πιάνει μεγάλη θαλασσοταραχή, το σκάφος βυθίζεται και τότε αυτός που είναι στην πρύμνη ρωτά τον καπετάνιο ποιο μέρος του πλοίου θα βυθιστώ πρώτο. Οταν ο καπετάνιος του λέει η πλώρη, αυτός ανακουφισμένος ανταπαντά. Δεν με νοιάζει αν θα πνιγώ, αρκεί που θα δω τον εχθρό μου να πεθαίνει πρώτος.
Η Ομιλία του στη συνεδρίαση των Επιτροπών Κοινωνικών Υποθέσεων και οικονομικών της Βουλής εν όψει του Ασφαλιστικού
....Όλοι γνωρίζετε τη σχέση μου με το ασφαλιστικό, υποθέτω ότι προσκλήθηκα για να αναφερθώ σε ορισμένα κρίσιμα ζητήματα του ασφαλιστικού, που θεωρώ προσωπικά ότι είναι χρήσιμα να τεθούν υπόψη. Είναι προφανές ότι δεν εκπροσωπώ σωματείο, φορέα, κοινωνική οργάνωση ή ο,τιδήποτε.
Joel Hirst, https://joelhirst.wordpress.com/ www.badiera.gr, Δημοσιευμένο: 2016-04-27
....Η Βενεζουέλα, αργά και εντελώς δημόσια πεθαίνει, μια πράξη που διαρκεί πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Το να παρακολουθείς μια χώρα να αυτοκτονεί, δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Κάποιος που δεν ξέρει, θα υποθέσει ότι είναι κάτι γρήγορο και βίαιο και εντυπωσιακό – όπως η γενοκτονία της Ρουάντα ή ο Βεζούβιος που σκέπασε την Πομπηία. Θα περίμενε να δει απανθρακωμένα πτώματα μητέρων γαντζωμένα προστατευτικά στα παιδιά τους, ή έστω τις σχετικές φωτογραφίες.
Η εθνικολαϊκιστική ακροδεξιά στην Αυστρία έχει ένα μακρύ παρελθόν. Η πορεία της είναι σχεδόν διαρκώς ανοδική από το 1986, όταν τα ηνία του κόμματος ανέλαβε ο Jörg Haider, υπό την ηγεσία του οποίου το Κόμμα της Ελευθερίας στην Αυστρία (FPÖ) συγκέντρωσε σε τοπικό αλλά και σε ομοσπονδιακό επίπεδο ποσοστά τόσο υψηλά (27% το 1999)
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα πάει καλά με το ημερολόγιο, ιδίως όταν αλλάζει ο καιρός και αρχίζουν οι ανοιξιάτικες λιακάδες. Ο πρωθυπουργός, (όπως και ο γραφικός συνεταίρος του με την καρναβαλική «στολή παραλλαγής») είχε δηλώσει πως το Πάσχα αναμένεται η «ανάσταση» της οικονομίας, ενώ διάφοροι άλλοι υπουργοί της κυβέρνησης μιλούσαν για «εκτόξευση» της ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα, τίποτε από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Το κακογραμμένο «success story» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τελειώνει πρόωρα, με μια ακόμη παταγώδη αποτυχία. Η αξιολόγηση ακόμη δεν έχει «κλείσει», τα μέτρα γίνονται ολοένα και σκληρότερα, η ρευστότητα εξαντλείται, και βέβαια η συνεχής «σκληρή διαπραγμάτευση» οδηγεί σε ένα τέταρτο προληπτικό Μνημόνιο, το οποίο είναι ήδη προ των πυλών του Κοινοβουλίου
Το συνέδριο της ΝΔ και ειδικά η ομιλία του K. Μητσοτάκη, αναδεικνύει σημαντικά ερωτήματα για απάντηση και προς το πολιτικό προσωπικό του μεσαίου χώρου αλλά και για τους ίδιους τους πολίτες. Κατά την ομιλία του ο Μητσοτάκης εμφανίστηκε θαυμαστής του έργου όλων των προκατόχων του που διετέλεσαν Πρωθυπουργοί. Κι αν η επίκληση στο έργου τού πατέρα του και σ’ αυτό του “εθνάρχη” είναι εύλογη, ποιος ο συνδετικός κρίκος κυβερνήσεως Καραμανλή και Σαμαρά; Ακόμα, ήπιε νερό στο όνομα προέδρων όπως ο Ράλλης και ο Αβέρωφ και όλα αυτά σε ένα συνέδριο που υποτίθεται σηματοδοτεί το “fresh start” και το “οξυγόνο” στην πολιτική ζωή της χώρας.
Κατ’ αρχάς μια διευκρίνιση: τον Γιαν Φαμπρ ακουστά τον είχα και τίποτε άλλο. Συνεπώς, δεν είμαι σε θέση να αποτιμήσω το έργο του ή να αποφανθώ για το αν καλώς ή κακώς διορίστηκε ή παραιτήθηκε. Επιπλέον, η πείρα με δίδαξε να μην εμπλέκομαι σε έριδες μεταξύ καλλιτεχνών.
Μέσα όμως στη σκόνη που σήκωσε η όλη ιστορία, ξεχώρισα το επιχείρημα του Απόστολου Διαμαντή, ότι ο Ελληνας «ξέρει πως η αληθινή τέχνη, το αληθινό θέατρο, είναι μια ιστορία, μια αφήγηση, με δομή λογική. Το ξέρει διότι γνωρίζει την ποιητική του Αριστοτέλη». Νομίζω ότι οι προεκτάσεις μιας τέτοιας δήλωσης υπερβαίνουν το συγκεκριμένο ζήτημα γιατί μας δίνουν μια ευκαιρία να δούμε πιο καθαρά ορισμένες πτυχές της νεοελληνικής ιδεολογίας.
Θεόδωρος Πάγκαλος, Η Καθημερινή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2016-04-24
Ο Γρηγόρης Γιάνναρος γεννήθηκε στις 29 Απριλίου του 1936 και πέθανε στις 5 Αυγούστου του 1997, στα 61 του. Υπήρξε ένα από εκείνα τα λαμπρά, φωτεινά μυαλά της γενιάς του 1960, που εδημιούργησαν την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά, που περιείχε τους κομμουνιστές, ηττημένους του εμφυλίου πολέμου, σε μια ισότιμη θέση με τους υπόλοιπους πολιτικούς σχηματισμούς, δηλαδή με τους νικητές. Αυτή η Αριστερά οφείλει σε ένα μεγάλο βαθμό τις πολιτικές της επιτυχίες στην ύπαρξη και τη δράση του Γρηγόρη Γιάνναρου.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, πρόεδρος της Βραζιλίας, Αντόνιο Κόστα, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου, Ουίλιαμ Ρούτο, πρόεδρος, Μαρκ Κάρνεϊ, πρωθυπουργός του Καναδά
KReport, 2026-09-22
Δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές όπως η εδαφική ακεραιότητα, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, η απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες.
Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική η βία ανηλίκων κατά ανηλίκων. Αλλά και ζοφερά αποκαλυπτική για την κοινωνία και την πολιτεία, για τις αντιλήψεις και τις ιδέες που δεσπόζουν και αναπαράγονται αέναα. Οπου κι αν λυσσομανάει: κοντά σε γήπεδο, σε κάποιο αλσύλλιο, στους δρόμους. Οπως κι αν μορφοποιείται: με μπαμπεσιά και χωσιά, έπειτα από ραντεβού θανάτου ή εντελώς τυχαία, απλώς επειδή συναπαντήθηκαν δύο χωροκτητικές αγέλες.
Στην περίοδο της πανδημίας, τα τιμώμενα πρόσωπα ήταν οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων, οι ντελιβεράδες, οι εργαζόμενοι στις πλατφόρμες που μας έφερναν πακέτα στο σπίτι. Ολοι τούς επαινούσαμε, με πρώτες τις κυβερνήσεις, που εξήραν την εργατικότητα και την αυτοθυσία τους. «Ηρωες της πρώτης γραμμής» αποκαλούσαν τους γιατρούς οι υπουργοί Υγείας, καλώντας μάλιστα μια εποχή τους πολίτες να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να τους χειροκροτούν.
