ΑΝΑΝΕΩΣΗ στη δράση
ΤΟΛΜΗ στην πολιτική
ΕΥΘΥΝΗ για την κοινωνία και τη χώρα
Μπορεί «να βγει» το Πρόγραμμα ή είναι μία σισύφεια προσπάθεια, με προδικασμένη αποτυχία; Καταγράφω τέσσερις εκτιμήσεις.
Πρώτη: Δεν λύθηκε το πρόβλημα του χρέους. Θα αντιμετωπιστεί στα τέλη του έτους, εφόσον εφαρμόσουμε όσα συμφωνήσαμε με τους δανειστές μας.
Υπάρχουν, ωστόσο, δύο καινούργια, θετικά στοιχεία: (α) Πετύχαμε (ακριβέστερα, το ΔΝΤ πέτυχε..) να τεθεί βιώσιμο πλαφόν στην εξυπηρέτησή του. Να μην πληρώνουμε πάνω από το 15% του ΑΕΠ έως το 2038 – λιγότερα από όσα πληρώνουν για το χρέος τους οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. (β) Τα ελληνικά ομόλογα θα γίνονται δεκτά ως ενέχυρο από τον κ. Ντράγκι και θα ενταχθούμε στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE)
Έφυγε ο καλός φίλος και σύντροφος Γιάννης Τσαμουργκέλης.
Γνωριστήκαμε στις αρχές του 1980 στο ΚΣ της ΕΦΕΕ. Εκπροσωπούσα τότε τον ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟ και ο Γιάννης την νεολαία ΠΑΣΟΚ. Μείναμε για πάντα φίλοι.Τα λέγαμε συχνά. Ακόμα και τα πιο προσωπικά μας…Θα θυμάμαι τα ατέλειωτα κρασιά και τις κουβέντες στο εστιατόριο της οδού Ικτίνου,πίσω από το δημαρχείο της Αθήνας,το 2003 και το 2004 που τώρα δεν υπάρχει.
Διασταυρωθήκαμε ξανά μαζί -αυτή την φορά- στο ευρωψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ το 2014.Ακολουθήσαμε κοινή πορεία στην Δημοκρατική Συμπαράταξη.Μοιραζόμασταν τις ίδιες αγωνίες για την Αριστερά,την σοσιαλδημοκρατία,την αυστηρή κριτική στον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ.
Καταθέτω σήμερα ενδεικτικά 20 δικές μας προτάσεις που μπορούν να λειτουργήσουν ως ΕΠΙΤΑΧΥΝΤΕΣ της ανάπτυξης:
1.Πολιτική προσέλκυσης επενδύσεων: η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι 26η στη λίστα των 28 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως επενδυτικός προορισμός (business report της World Bank). Πέραν των όσων ήδη έχουν αναφερθεί, απαιτείται:
-συγκροτημένη επενδυτική πολιτική με ταυτόχρονη επικοινωνιακή καμπάνια, που θα βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο και πάλι των ξένων επενδυτών
-διαμόρφωση φιλοεπενδυτικού κλίματος στην κοινωνία. Η δήθεν «αριστερή» και λαϊκιστική φιλολογία των τελευταίων ετών, έχει δημιουργήσει εχθρικό κλίμα σε κάθε μορφή επένδυσης .
Πριν από την ψήφιση του επαχθέστατου δεύτερου πακέτου του 3ου Μνημονίου, την Κυριακή που πέρασε, ο Πρωθυπουργός αντιλαμβανόμενος ότι η επιστροφή του ΕΚΑΣ, ως… αχρεωστήτως καταβληθέν, από όσους και όσες το πήρανμ, έστω και σε δώδεκα δόσεις, λειτουργούσε ως η γουλιά που ξεχειλίζει το γεμάτο ποτήρι της λαϊκής αγανάκτησης, παρουσίασε το… ΤΑΜΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ! Από αυτό υποσχέθηκε θα εξοικονομηθούν τα 70 εκατ. Ευρώ. Το ποσό δηλαδή που είναι το ΕΚΑΣ που έδωσαν τους 6 μήνες που πέρασαν!
Τι όμως είναι αυτό το Ταμείο; Πως διαμορφώνεται και κυρίως από ποιους πόρους προικοδοτείται; Δεν έχει θεσμοθετηθεί! Θα θεσμοθετηθεί. Δεν έχουν προβλεφθεί πόροι! ΘΑ προβλεφθούν και ΘΑ χρηματοδοτηθεί από την υπεραπόδοση των μέτρων που έχουν ήδη ψηφισθεί!
Συμπληρώνονται σήμερα επτά χρόνια από το θάνατό του. Μοιραία η σκέψη όσων τον γνωρίσαμε και συμπορευτήκαμε έστω και για λίγο μαζί του, στρέφεται στον Μιχάλη. Στο σύντροφο Παπαγιαννάκη, στα οράματά του, στη δράση του. Για να φρεσκάρουμε τις δικές του προτάσεις και ιδέες, για να αντλήσουμε διδάγματα και δύναμη για το παρόν και το μέλλον. Για να καλύψουμε σε κάποιο βαθμό το κενό της απουσίας του. Για να αναλογιστούμε πως θα ήταν η κατάσταση σήμερα, αν ήταν ακόμη εδώ και κατέθετε τη δική του ανεκτίμητη συμβολή και προβληματισμό. Ποια θα ήταν η πορεία για την Αριστερά, για την Ελλάδα, για την Ευρώπη.
To αποτέλεσμα του χθεσινού Eurogroup μόνο ικανοποιητικό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Σε δόσεις η δόση και χωρίς ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους η οποία μετατίθεται για μετά το 2018. Την προηγούμενη περίοδο το ΔΝΤ ήταν σύμμαχος στο χρέος και απέναντι στις ελληνικές θέσεις στα νέα δυσβάσταχτα μέτρα λιτότητας, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί -εταίροι το αντίθετο καθώς ήταν απέναντι σε άμεση απομείωση του χρέους. Η κυβέρνηση κατάφερε το ακατόρθωτο, πέτυχε το χειρότερο μίγμα. Επιβεβαιώθηκε η θέση των Ευρωπαίων για μη άμεση απομείωση του χρέους και η θέση του ΔΝΤ για όλα τα επώδυνα μέτρα που περνά η ελληνική κυβέρνηση. Εξάλλου αξιοσημείωτο είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε στην τελική ανακοίνωση να δεχθεί να υπάρξει η διατύπωση για διορθώσεις στην νομοθεσία του ασφαλιστικού, των δανείων και των αποκρατικοποιήσεων, δηλαδή θα ζητήσει από το ελληνικό κοινοβούλιο να αλλάξει ακόμη και αυτά τα απαράδεκτα ψηφισμένα μέτρα σε δυσμενέστερη κατεύθυνση. Αν είχε κλείσει η ελληνική κυβέρνηση άμεσα την συμφωνία μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, όπως την καλούσαμε, όλα αυτά θα είχαν αποφευχθεί. Δυστυχώς η αναποτελεσματική διαπραγμάτευση και οι αυταπάτες έχουν επώδυνες συνέπειες για την ελληνική κοινωνία
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
Δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές όπως η εδαφική ακεραιότητα, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, η απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες.
Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική η βία ανηλίκων κατά ανηλίκων. Αλλά και ζοφερά αποκαλυπτική για την κοινωνία και την πολιτεία, για τις αντιλήψεις και τις ιδέες που δεσπόζουν και αναπαράγονται αέναα. Οπου κι αν λυσσομανάει: κοντά σε γήπεδο, σε κάποιο αλσύλλιο, στους δρόμους. Οπως κι αν μορφοποιείται: με μπαμπεσιά και χωσιά, έπειτα από ραντεβού θανάτου ή εντελώς τυχαία, απλώς επειδή συναπαντήθηκαν δύο χωροκτητικές αγέλες.
Στην περίοδο της πανδημίας, τα τιμώμενα πρόσωπα ήταν οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων, οι ντελιβεράδες, οι εργαζόμενοι στις πλατφόρμες που μας έφερναν πακέτα στο σπίτι. Ολοι τούς επαινούσαμε, με πρώτες τις κυβερνήσεις, που εξήραν την εργατικότητα και την αυτοθυσία τους. «Ηρωες της πρώτης γραμμής» αποκαλούσαν τους γιατρούς οι υπουργοί Υγείας, καλώντας μάλιστα μια εποχή τους πολίτες να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να τους χειροκροτούν.