Οι δύο σημαντικότερες παρεμβάσεις του Κ. Μητσοτάκη για τις υποκλοπές (8 Αυγούστου και πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή) υπήρξαν, ως προς την ουσία, κατώτερες του μεγέθους του προβλήματος αλλά και χωρίς επικοινωνιακή δύναμη. Υστέρησαν και στην ηθική της ευθύνης και στην ηθική της πεποίθησης. Ο πρωθυπουργός, χωρίς ορμή, δε φάνηκε να κατανοεί ότι το μέγεθος του προβλήματος που δημιουργήθηκε δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τους τρόπους δράσης και τα αφηγηματικά σχήματα που χαρακτήριζαν την περίοδο πριν τη δημιουργία του.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών έχει δημιουργήσει πολύ μεγάλο - και ενδεχομένως ανεπανόρθωτο - ρήγμα στις σχέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον λεγόμενο κεντρώο χώρο. Το ρήγμα αυτό βαθαίνει μάλιστα όσο άνθρωποι με σημαίνουσα παρουσία στο δημόσιο διάλογο και μεγάλη επιρροή σε αυτόν το χώρο βγαίνουν ανοιχτά απέναντι του.
Όσο οι υποκλοπές δεν φεύγουν από τον κορυφή της επικαιρότητας, τόσο εντείνεται η κυβερνητική επιχείρηση για αλλαγή της ατζέντας. Αυτή τη φορά με πρώτο βιολί τον πρωθυπουργό, ο οποίος επιδόθηκε σε ένα ρεσιτάλ συνωμοσιολογίας, ανακαλύπτοντας εξωτερικούς εχθρούς της κυβέρνησής του.
«Ο κ. Πούτιν δεν το κρύβει και ο κ. Ερντογάν και ο κ. Ερντογάν το έχει δηλώσει δημοσίως ότι θα ήθελαν άλλη κυβέρνηση στην Ελλάδα», είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου.
Αρχές Αυγούστου οι τίτλοι ανακοίνωναν το δυσάρεστο νέο μ’ έναν τόνο που δοκίμαζε ανεπιτυχώς να ξορκίσει τον πανικό διά του σαρκασμού: «Είμαστε οι πρώτοι σε όλη την Ευρώπη και στην τιμή του ρεύματος». Τότε, στις 3 του μηνός, η τιμή της μεγαβατώρας στην Ελλάδα είχε εκτιναχθεί στα 154 ευρώ, προσφέροντας στη χώρα μας τα ανεπιθύμητα πρωτεία. Στην εκπνοή του Αυγούστου, όμως, με την τιμή της μεγαβατώρας στα 697 ευρώ, τα 154 φαντάζουν θαυμάσια και ποθητά. Πολύ θα θέλαμε να γυρίσουμε στον «παράδεισό» τους, κι ας ήταν προοίμιο «κόλασης». Μα δεν θα τα ξαναβρούμε. Στην ελεύθερα άπληστη αγορά, δεν υπάρχουν «κεκτημένα» και επιστροφές. Κι ο βαλτωμένος μες στο αίμα πόλεμος στην Ουκρανία να τελειώσει, θα βρεθούν άλλες δικαιολογίες για να παραμείνουν οι τιμές στα ύψη τους.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, Δημοσιευμένο: 2022-08-29
Οι πρώην που μιλούν δημοσίως και εκφράζουν τη διαφωνία τους για τις επιλογές του κόμματός τους την περίοδο που ήταν και αυτοί στις τάξεις του δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Ετσι γινόταν, έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται. Το παρελθόν όμως δεν μπορεί να εξαφανιστεί. Πολλοί θέλουν να το ξεχάσουν, να σβήσουν τα ίχνη τους, ιδιαίτερα εκείνοι που σήμερα αποθεώνουν αυτό που έβριζαν, αλλά και τα γραπτά και τα προφορικά μένουν, τους παρακολουθούν και τα ανασύρουν οι πολιτικοί αντίπαλοί τους για να τους κατηγορήσουν για οπορτουνισμό.
Η αντισυνταγματική και παράνομη παρακολούθηση του αρχηγού του τρίτου κόμματος στην ελληνική Βουλή αποτελεί το πιο πρόσφατο και κρισιμότερο πλήγμα που δέχθηκαν η δημοκρατία και οι δημοκρατικοί θεσμοί στη χώρα τα τελευταία χρόνια.
Με αφορμή την πανδημία, παρατηρήθηκε μια συστηματική διολίσθηση του κράτους δικαίου με καταπάτηση συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων, είτε αφορούσαν το δικαίωμα συγκεντρώσεων είτε την πανεπιστημιακή αστυνομία ή το μεταναστευτικό. Η ομολογία, όμως, του πρωθυπουργού ότι ο αρχηγός του τρίτου κόμματος στη Βουλή παρακολουθούνταν κατά την προεκλογική περίοδο για την επιλογή νέας ηγεσίας στο κόμμα του αποτελεί ένα κορυφαίο γεγονός που καμία κυβερνητική αφήγηση δεν μπορεί να ξεπεράσει.
Η ευθύνη του πρωθυπουργού στο σκάνδαλο των υποκλοπών είναι αντικειμενική και αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις παραιτήσεις του γενικού γραμματέα του και του διοικητή της ΕΥΠ. Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να αποφύγει την ευθύνη του ούτε επικαλούμενος άγνοια. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτό κάνει τα πράγματα χειρότερα, γιατί ενδεχόμενη άγνοιά του είτε δείχνει ότι το σύστημα του οποίου είναι επικεφαλής είναι εκτός ελέγχου είτε ότι πίσω από την πλάτη του στήθηκε ένας παράλληλος μηχανισμός.
Οι ευρωπαϊκές χώρες προετοιμάζονται για έναν πολύ δύσκολο χειμώνα. Ο πόλεμος στην Ουκρανία. Η μετατροπή του από το Κρεμλίνο σε ενεργειακό πόλεμο με πρώτο στόχο την ύφεση στις ευρωπαϊκές οικονομίες και απώτερο στόχο φιλικές προς αυτό ανατροπές των πολιτικών συσχετισμών στη Γηραιά Ηπειρο. Οι νέες περισσότερο μεταδοτικές παραλλαγές και το αναμενόμενο κύμα πανδημίας. Οι συνέπειες της κλιματικής κρίσης που επιτείνουν την ενεργειακή κρίση, δοκιμάζουν τις (εν πολλοίς πεπαλαιωμένες) ευρωπαϊκές υποδομές και δυσκολεύουν την επίτευξη των (αρχικά φιλόδοξων, αλλά ήδη μάλλον ανεπαρκών) στόχων για περιορισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Ο συνδυασμός όλων αυτών ορίζει μια νέα κανονικότητα, δυστοπική και με διάρκεια. Κορωνίδα, η παράλυση της Κομισιόν.
Θόδωρος Τσίκας, Η Εφημερίδα των Συντακτών, Δημοσιευμένο: 2022-08-28
Η ανακάλυψη -σημαντικών αλλά όχι τεράστιων- κοιτασμάτων στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), είναι θετικό γεγονός μεν, πρέπει όμως να αντιμετωπιστεί στις σωστές διαστάσεις της και με αυτοσυγκράτηση από την ελλαδική και την ελληνοκυπριακή πλευρά. Πριν λίγα χρόνια η ανακάλυψη κοιτασμάτων στην θαλάσσια περιοχή ανοιχτά της Κύπρου, ορθώς είχε θεωρηθεί ως κίνητρο για τις δύο πλευρές, Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, για να εξευρεθεί λύση στο κυπριακό πρόβλημα.
Κυριάκος Πιερίδης, Η Εφημερίδα των Συντακτών, Δημοσιευμένο: 2022-08-27
Ο Ν. Αναστασιάδης προετοιμάζεται από καιρό για να ελέγξει το πολιτικό σύστημα. Οι πιθανότητες να ήταν ο ίδιος υποψήφιος για τρίτη θητεία έχουν εξανεμιστεί. Του απομένει μία οδός διαφυγής: η υπόθεση των «χρυσών διαβατηρίων» να κριθεί πολιτικά στην προεδρική κάλπη και να πάει από τον επόμενο πρόεδρο στις «ελληνικές καλένδες»
Το «σαθρό» σύστημα στην Κύπρο γύρω από το Κυπριακό Επενδυτικό Πρόγραμμα έναντι πολιτογραφήσεων (2013–2021), τα περιβόητα «χρυσά διαβατήρια», βγήκαν ξανά στην επιφάνεια, αυτή τη φορά με πιο τεκμηριωμένο τρόπο. Η σωρεία από ευρήματα του γενικού ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη, που κυκλοφόρησαν τη Δευτέρα (22/8), «χτυπούν κατευθείαν στο ψαχνό».
Η λαϊκή παροιμία επιβεβαιώθηκε σε υπερθετικό βαθμό το καλοκαίρι αυτό στα πολιτικά πράγματα στη χώρα μας! Ήδη, όχι τέσσερις ημέρες …αλλά τέσσερις βδομάδες(!) αφότου ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ μετέβη στον Άρειο Πάγο και κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά για την παρακολούθηση του κινητού του, το θέμα παραμένει στις πρώτες ειδήσεις και έχει ξεπεράσει διογκούμενο και τα ελληνικά σύνορα… Από προχθές μάλιστα, με το άνοιγμα της Βουλής, έχουμε αλλάξει και … «πίστα»!
Με τους πολιτικούς δεν είσαι ποτέ σίγουρος αν μια κουβέντα ή μια πράξη τους προέκυψε αυθόρμητα ή υπαγορεύτηκε λεπτομερώς από τους επικοινωνιακούς συμβούλους τους: άλλος ειδικεύεται στην ενδυματολογία, άλλος στην παροχή γνωμικών που τα βρίσκεις και μόνος σου στο ίντερνετ, ο τρίτος σε ζητήματα ύφους, πόζας δηλαδή, ο τέταρτος στην κινησιολογία. Πώς να ανοιγοκλείνεις ή να ανεβοκατεβάζεις τα χέρια σου, και πώς να δείχνεις ότι χτυπάς αποφασιστικά ένα αόρατο τραπέζι την ώρα του διαγγέλματος, ώστε να μετατρέπεις το ακροατήριό σου σε θεατήριο. Αντί να σ’ ακούει, οπότε ενδέχεται να σε τσακώσει ψευδόμενο ή μηρυκάζοντα για πολλοστή φορά την ίδια υπόσχεση, να σε κοιτάζει. Και στην πραγματικότητα να μη σε βλέπει.
Η πρόσφατη ήττα του Ορμπαν στην Ουγγαρία ύστερα από δεκαέξι χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης είναι η αρχή του τέλους του ακροδεξιού λαϊκιστικού ρεύματος που ονομάζεται «τραμπισμός»; Τα σύννεφα στο επικοινωνιακό ειδύλλιο Τραμπ-Μελόνι λόγω Ιράν υπάρχει κίνδυνος να περιπλέξουν-να παρερμηνεύσουν κόμματα, κινήματα και κάθε λογής μορφώματα προσδίδοντάς τους μια ιδιότητα που δεν έχουν και δεν διεκδικούν, την εναλλακτική διαχείριση της παγκοσμιοποίησης. Λεπέν-Μπαρντελά στη Γαλλία, Φάρατζ στη Βρετανία, Εναλλακτική στη Γερμανία είναι μέτωπα δυσαρεστημένων από τη διαχείριση της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Το αφήγημα, που θέλει το ρουσφέτι να αποτελεί αποκλειστικό γνώρισμα του δημόσιου τομέα -και μάλιστα ελληνική διαχρονική ιδιαιτερότητα- με αφορμή και το σκάνδαλο το ΟΠΕΚΕΠΕ, αναπαράγεται με αξιοσημείωτη ένταση. Πρόκειται, για μια υπεραπλουστευτική -και συχνά ιδεολογικά φτιασιδωμένη- ανάγνωση της πραγματικότητας που, εκτός των άλλων, στοχεύσει να διασκεδαστούν πτυχές της αναποτελεσματικότητας του κράτους. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σύνθετη και λιγότερο βολική για απλουστευτικές χρήσεις επικοινωνιακής διαχείρισης της συγκυρίας.
Μια εικόνα. Η ελληνική αστυνομία στρατολογεί εδώ και τουλάχιστον έξι χρόνια μετανάστες από χώρες όπως το Πακιστάν, η Συρία και το Αφγανιστάν για να απωθούν βιαίως άλλους μετανάστες πέρα από τα χερσαία σύνορα με την Τουρκία, έγραψε χθες το BBC, επικαλούμενο αστυνομικά έγγραφα. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι παράνομες αυτές επαναπροωθήσεις ως και εκατοντάδων ανθρώπων κάθε εβδομάδα συνοδεύονται από ξυλοδαρμούς, ληστείες, ακόμη και σεξουαλικές κακοποιήσεις. Ο έλληνας Πρωθυπουργός δήλωσε ότι δεν έχει ιδέα γι’ αυτούς τους ισχυρισμούς, μολονότι δεν είναι η πρώτη φορά που προβάλλονται με τεκμηριωμένο τρόπο από διάφορα μέσα.
Αν κάποτε η στέγη ήταν δικαίωμα, σήμερα είναι όπλο μαζικής φτωχοποίησης. Δεν μιλάμε πια για «αυξήσεις». Μιλάμε για ληστεία μέρα μεσημέρι, νομιμοποιημένη, θεσμοθετημένη και καμουφλαρισμένη ως «αγορά». Οι τιμές των ενοικίων δεν ανεβαίνουν απλά αλλά εκτοξεύονται, καταπίνουν μισθούς και διαλύουν ζωές. Και το πιο εξοργιστικό είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται σαν φυσιολογική ροή της αγοράς. Σαν να φταίει ο καιρός, όχι οι πολιτικές που άφησαν την κατοικία στα χέρια όσων τη βλέπουν σαν χρηματιστηριακό προϊόν και με πρωθυπουργικά συμπεράσματα ότι κάποιοι κερδίζουν.
…Έχουν δοθεί διαφορετικές ερμηνείες σε αυτήν την μεγάλη ψαλίδα ανάμεσα στην «αντικειμενική» και την «υποκειμενική» μας φτώχεια. Ο Άδωνις την αποδίδει στην γκρίνια και τη μιζέρια μας. Άλλοι την αποδίδουν, πειστικότερα, στο άνοιγμα της ψαλίδας της κοινωνικής ανισότητας. Μα ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ερμηνεία είναι εκείνη που εντοπίζει την βασική αιτία σε έναν παραγνωρισμένο δείκτη. Τον δείκτη δημόσιας κατανάλωσης και την υστέρησή του
Mετά και τις νέες καταιγιστικές αποκαλύψεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται θεωρητικά μπροστά σε ένα δίλημμα. «Θεωρητικά», γιατί στην πραγματικότητα αυτό το δίλημμα μπορεί να βρίσκεται μόνο στο μυαλό του δημοσιογράφου και ο Πρωθυπουργός να μη βασανίζεται από τέτοιου είδους προβληματισμούς.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-03-29
Σε πιάνουν με τη γίδα στην πλάτη, το αδίκημα ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Τι κάνεις; Εξαρτάται από το ποιος είσαι, ποιο είναι το παρελθόν σου, τι επιδιώκεις. Είσαι πρωτάρης, μέχρι εκείνη τη μοιραία στιγμή πήγαινες με τον σταυρό στο χέρι, γλυκάθηκες όμως από το ρευστό που έβλεπες να κυκλοφορεί και διαπίστωνες ότι πολλοί γύρω σου λεηλατούσαν τη δημόσια περιουσία και έμεναν ατιμώρητοι, μπήκες λοιπόν στον πειρασμό να βουτήξεις το δαχτυλάκι σου στο βάζο με το μέλι. Δυστυχώς για σένα σε εντόπισαν. Δεν έχει νόημα να αρνηθείς την πράξη γιατί τα γεγονότα βοούν.
Η τιμή της βενζίνης έχει μετατραπεί στο πιο σκληρό καθημερινό τεστ αντοχής για τα ελληνικά νοικοκυριά. Κάθε επίσκεψη στο πρατήριο είναι μια υπενθύμιση ότι η ακρίβεια δεν είναι μόνο «διεθνής συγκυρία», όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί. Είναι μια πολιτική επιλογή. Και όσο κι αν προσπαθούν να την κρύψουν πίσω από τεχνικούς όρους και επικοινωνιακές ωραιοποιήσεις, η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά ανάμεσα στις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης στα καύσιμα, με το 60% της τελικής τιμής να αποτελείται από φόρους.
Η σύγκρουση στις ΗΠΑ ανάμεσα στο Πεντάγωνο και την Anthropic δεν είναι μια ακόμη διαμάχη για μια κρατική σύμβαση υψηλής τεχνολογίας. Είναι μια υπόθεση με σαφές πολιτικό και δημοκρατικό βάρος.
Θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα για τις σύγχρονες δημοκρατίες: όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη μπαίνει στον πυρήνα της εθνικής ασφάλειας, ποιος αποφασίζει πώς θα χρησιμοποιηθεί και με ποια όρια;
Η Anthropic δεν αρνήθηκε να συνεργαστεί με το αμερικανικό κράτος. Αντιθέτως, είχε ήδη ενταχθεί στο αμυντικό οικοσύστημα των ΗΠΑ.
Εκεί όπου ξέσπασε η σύγκρουση ήταν στις δύο κόκκινες γραμμές που επέμεινε να διατηρήσει: να μη χρησιμοποιηθεί το μοντέλο της για πλήρως αυτόνομα φονικά όπλα και να μη μετατραπεί σε εργαλείο μαζικής εγχώριας παρακολούθησης.
Τις πρώτες μέρες του πολέμου στο Ιράν η διεθνής συζήτηση περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από ένα ζήτημα, το πετρέλαιο. Οι αγορές ενέργειας, ο αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ, η άνοδος των τιμών της βενζίνης και οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία έχουν μετατραπεί στο βασικό πρίσμα μέσα από το οποίο αναλύεται η σύγκρουση.
Η δημόσια συζήτηση επαναλαμβάνει σχεδόν με μηχανικό τρόπο τα ίδια και τα ίδια ερωτήματα. Σε ποια ύψη θα φτάσει η τιμή του πετρελαίου, ποιες θα είναι οι γενικότερες επιπτώσεις για το κόστος ζωής και τι σημαίνουν όλα αυτά για τη διεθνή οικονομία.
Μπορεί ο αμερικανο-ισραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν να βρίσκεται στις πρώτες μέρες του και να είναι πολύ νωρίς για την όποια αποτίμηση των ζημιών, ωστόσο είναι βέβαιο ότι, όπως και στην περίπτωση της Γάζας, το περιβαλλοντικό κόστος -πέρα φυσικά από τις απώλειες ζωών- αναμένεται να είναι εξαιρετικά σημαντικό. Γιατί οι σύγχρονοι πόλεμοι επιδεινώνουν την κλιματική αλλαγή. Ουκρανία και Γάζα σηματοδοτούν την ανάγκη για σοβαρή επανεξέταση των περιβαλλοντικών συνεπειών τους. Στην περίπτωση της Γάζας οι ερευνητές κάνουν λόγο και για «οικοκτονία».
Στις εφτά ημέρες του πολέμου η Κύπρος βιώνει συνθήκες πρωτοφανούς ανασφάλειας που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητα της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη να προβλέψει και να χειριστεί τους κινδύνους. Το νησί δεν είναι μέρος της εμπόλεμης σύρραξης ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον Ιράν, αλλά ήδη υφίσταται σοβαρές παρενέργειες σε πολλά επίπεδα: άμυνα, ασφάλεια υποδομών, πολιτική προστασία αμάχων, οικονομικές και ενεργειακές επιπτώσεις, τουρισμό και αεροδρομική συνδεσιμότητα.
Παρά την εκτίμηση ότι το επίπεδο κινδύνου είναι σχετικά χαμηλό, οι πλείστοι Κύπριοι είναι θορυβημένοι και καχύποπτοι για την επάρκεια της ηγεσίας τους. Τι θα συμβεί αν ο νέος πόλεμος των Τραμπ - Νετανιάχου εναντίον του Ιράν παραταθεί και αποσταθεροποιηθεί όλη η περιοχή;
