Κάθε φάση του κύκλου των επιτοκίων έχει τις δικές της παρενέργειες, προκαλεί τις δικές της αναταράξεις. Σήμερα έχουμε μπει σε απότομα ανοδική φάση. Τι συνεπάγεται αυτή;
Εως πρόσφατα, μια επιχείρηση με υψηλή αξιολόγηση μπορούσε να δανειστεί με επιτόκιο ίσο με το euribor (που στην πράξη ήταν μηδενικό), προσαυξημένο κατά 3-3,5 ποσοστιαίες μονάδες. Τώρα που το euribor κυμαίνεται περί τις 2,5 ποσοστιαίες μονάδες, το κόστος δανεισμού της έχει εκτιναχτεί στο 5,5%-6%.
Οι παραλληλισμοί, και ιδίως οι ιστορικοί, είναι πάντα παρακινδυνευμένοι. Κι αυτό επειδή δύο περιστάσεις δεν μπορούν ποτέ να συμπέσουν απόλυτα. Πάντα θα βρεθούν κάποιοι που θα θεωρήσουν τα κοινά στοιχεία επουσιώδη τονίζοντας τις διαφορές ή θα τα διαβάσουν αλλιώς για να επιβάλουν τη δική τους ανάγνωση. Αν όμως συμφωνήσουμε ότι ο παραλληλισμός δεν συνιστά απόδειξη αλλά έναυσμα για προβληματισμό και συζήτηση, δεν βλάπτει να τον αποτολμήσουμε.
Κοινωνικός Δαρβινισμός είναι η εφαρμογή της θεωρίας του Δαρβίνου στην κοινωνία, όπου σύμφωνα με την Φυσική Επιλογή επιβιώνει ο καλύτερος, χωρίς να παρεμβαίνει κανείς (κράτος, οργανώσεις) στις φυσικές διεργασίες της εξέλιξης ,για την προστασία των φτωχών και των ανήμπορων. Ετσι θεμελιώθηκε ο άκρατος ατομικισμός ,η δικαιολόγηση των αποικιών και των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Υποστηρίχθηκε ο ρατσισμός, η φυλετική βία, η ευγονική , όπου άτομα μειονεκτούντα σωματικά , πνευματικά η με «ροπή» στην εγκληματικότητα και οκνηρία έπρεπε να θανατωθούν. Υποστηρικτής αυτών των θεωριών μεταξύ άλλων ήταν και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ και από τα κράτη η Σουηδία! Τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της ευγονικής ήταν η θεωρεία της Αρίας φυλής και ο Ναζισμός του Χίτλερ.
Αλέξης Χαρίτσης, Συνέντευξη στον Σπύρο Ραπανάκη, Η Αυγή, Δημοσιευμένο: 2022-09-25
Η επαναφορά του 51% των μετοχών της ΔΕΗ στο Ελληνικό Δημόσιο είναι μια από τις προτάσεις που έφερε σωρεία αντιδράσεων από την πλευρά της κυβέρνησης. Αντιδράσεις που ήρθαν όμως και από την πλευρά του καρτέλ των κερδοσκόπων της ενέργειας, παρά το ότι η μία μετά την άλλη οι χώρες της Ευρώπης προχωρούν σε αντίστοιχες κινήσεις. Ο Αλέξης Χαρίτσης εξηγεί στην ΑΥΓΗ της Κυριακής την πρόταση που κατέθεσε ο Αλέξης Τσίπρας στη ΔΕΘ, καθώς και τη μέθοδο ανακατεύθυνσης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης
Τι βλέπουν οι αγορές και ανησυχούν για την Ελλάδα; Είναι γνωστό ότι ο ESM, στα χέρια του οποίου είναι το πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους, μας έχει δώσει μακρά περίοδο χάριτος: Εως το 2033 δεν πληρώνουμε τόκους. Επίσης, ότι η Ελλάδα θα μπει στην ανηφόρα των μεγάλων αποπληρωμών μετά το 2043, δυστυχώς, οι νεότερες γενιές θα αναστενάξουν μέχρι το 2060. Τέλος, σημαντικό, τα ελληνικά ομόλογα έχουν χρυσό χορηγό την ΕΚΤ: επαναγοράζει όσα ελληνικά ομόλογα αποφασίσει να πουλήσει οιοσδήποτε ομολογιούχος και μηδενίζει το άμεσο ρίσκο της χώρας.
Η διήμερη παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ δημιούργησε αναβρασμό στο κυβερνητικό στρατόπεδο και τον επικοινωνιακό του μηχανισμό. Αναμενόμενο. Ήταν η τελευταία ΔΕΘ πριν τις εκλογές και είχε ιδιαίτερο πολιτικό βάρος. Ειδικά σε μια περίοδο που νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα με την ακρίβεια και περιμένουν από τις πολιτικές δυνάμεις ουσιαστικές λύσεις για τα προβλήματα της καθημερινότητας.
Ρένα Δούρου, Συνέντευξη στον Χρόνη Διαμαντόπουλο, Libre, Δημοσιευμένο: 2022-09-24
«Ζούμε λοιπόν σε μια εποχή που ένας πρωθυπουργός, μια κυβέρνηση και μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία λένε υποκριτικά “όλα στο φως” για τις υποκλοπές αλλά στην πραγματικότητα δουλεύουν συστηματικά για να μείνουν όλα στο σκοτάδι», τονίζει σε συνέντευξή της στο libre η κ. Ρένα Δούρου.
Διυπουργικές επιτροπές για τον ορισμό και την εποπτεία των μυστικών υπηρεσιών, με τη συμμετοχή των υπουργών Εξωτερικών, Εσωτερικών, Άμυνας, Δικαιοσύνης, Οικονομικών και Ανάπτυξης, συν μια δεκαμελή κοινοβουλευτική επιτροπή ελέγχου που, διά νόμου, απαρτίζεται κατά το ήμισυ από στελέχη της αντιπολίτευσης. Όλα αυτά, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ο ορισμός της επιτελικής λειτουργίας, δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, αλλά στην Ιταλία. Μια χώρα που είδε στελέχη των μυστικών της υπηρεσιών να σχεδιάζουν πραξικόπημα -με τη συνδρομή, για να μην ξεχνιόμαστε, γνωστών Ελλήνων χουντικών. Μια χώρα-μέλος του G7, που βρίσκεται αντιμέτωπη με βιομηχανική κατασκοπεία. Μια χώρα που, λόγω Αγίας Έδρας, αντιμετωπίζει την απειλή της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας.
Πάνω από την φετινή ΔΕΘ υπάρχει η μεγάλη σκιά της ανεξέλεγκτης ακρίβειας και ενεργειακής κρίσης, ενώ το τελευταίο χρονικό διάστημα στην μεγάλη δυσαρέσκεια του κόσμου για πολύ υψηλές τιμές έχει επικαθήσει το σκάνδαλο των υποκλοπών δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Βρισκόμαστε σε μια πολύ κρίσιμη καμπή για τη χώρα, την κοινωνία και τις πολιτικές εξελίξεις. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φέρει ακέραια την ευθύνη για την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει η ελληνική κοινωνία και οι δημοκρατικοί θεσμοί.
Η Βρετανία μετά την έξοδο της από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το γνωστό Brexit, βρίσκεται σε μια περιδίνηση. Η οικονομία της έχει υποστεί υποχώρηση, καθώς η χώρα δεν θεωρείται πλέον το ίδιο ασφαλής για επενδύσεις και χρηματο-οικονομικές δραστηριότητες. Το εμπόριο πλήττεται διότι πλέον επιβαρύνονται με μεγάλες γραφειοκρατικές διαδικασίες και καθυστερήσεις οι συναλλαγές της με τις χώρες - μέλη της Ε.Ε. λόγω επαναφοράς τελωνειακών ελέγχων.
Η πολυφωνία είναι καλό πράγμα. Ενας κόσμος όπου οι πάντες θα σκέφτονταν το ίδιο δεν θα ήταν μόνο εφιαλτικός· θα ήταν κυριολεκτικά αδιανόητος. Και παρά το γεγονός ότι όλοι μας έχουμε λίγο ή πολύ την τάση να διαβάζουμε και να αξιολογούμε τους άλλους με τα δικά μας κριτήρια, η διαφορετικότητα αποτελεί μέρος της ζωής μας. Δηλαδή, δεν μας εκπλήσσει.
Θα μπορούσε να είναι ο τίτλος παρωδίας του σινεμά, αν ο κ. Μητσοτάκης στην διήμερη παρουσία του στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης δεν είχε επιφυλάξει για τον ίδιο αυτόν τον τίτλο. Και κυρίως, αν δεν ήταν αυτή η τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία και οι δημοκρατικοί θεσμοί αυτά τα τρία χρόνια εξαιτίας της διακυβέρνησης του.
Κάτι βαθύτερο από μια συνηθισμένη έκρηξη νεανικής αγανάκτησης συμβαίνει στην Ευρώπη. Από τη Γαλλία και το Βέλγιο έως την Ιταλία, την Αλβανία και τη Σερβία, οι νέοι βγήκαν στους δρόμους.
Οι αφορμές μπορεί να διαφέρουν: από την παιδεία, την ακρίβεια και τη στέγαση, έως τη διαφθορά και τις ανύπαρκτες επαγγελματικές προοπτικές. Κοινός παρονομαστής τους, όμως, φαίνεται να είναι η πεποίθηση ότι το μέλλον τους υποθηκεύεται.
Η Δύση φοβάται. Αναλυτές και διπλωμάτες φοβούνται την άνοδο της Κίνας, οι επιχειρηματίες τις απρόσμενες και ίσως παράλογες μεταβολές στην οικονομία, οι πνευματικές ελίτ το νέο τοπίο αφήγησης του πραγματικού (social media, κυριαρχία της εικόνας κ.λπ.), οι πολιτικοί τα ξεσπάσματα του λαού.
Oι περισσότεροι διεθνείς παρατηρητές, οι κοινωνικοί επιστήμονες, ακόμα και άνθρωποι πολύ μετριοπαθείς απαντούν καταφατικά, δεδομένης της τροπής των δημόσιων πραγμάτων και της επιδείνωσης των προοπτικών.
ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΟΙ «ΤΑΡΑΧΕΣ» (emeutes), οι συγκρούσεις. Η κυβέρνηση και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της μακρονικής παράταξης και της δεξιάς που καταγγέλλουν –στη Γαλλία– το κόμμα της «Ανυπότακτης Γαλλίας», το LFI, για τα έκτροπα, και έπειτα η εμπλοκή της αστυνομίας, των υπηρεσιών και η εξέλιξη με απαγορεύσεις συγκεντρώσεων.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
