«Είμαι κατά της ισλαμικής καλύπτρας - είτε κρύβει εντελώς το πρόσωπο των γυναικών είτε εν μέρει είτε λιγότερο. Θα ήθελα η ισλαμική καλύπτρα να απαγορευθεί, παντού στον δημόσιο χώρο, σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση».
Τη δήλωση αυτή έκανε προ ημερών η ευρωβουλευτής Σιλβάνα Κοχ-Μέριν, η οποία είναι επικεφαλής των Γερμανών Φιλελευθέρων (FDP) και επίσης μία από τις αντιπροέδρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Δήλωση σαφής, σαφέστατη.
Η ΟΜΟΒΡΟΝΤΙΑ ενάντια στο σπάταλο και διεφθαρµένο κράτος τείνει να δηµιουργήσει την εντύπωση ότι όλα είναι «καλά και άγια» στην ιδιωτική σφαίρα της οικονοµίας, ότι η τελευταία είναι απαλλαγµένη από τις αµαρτίες που µαστίζουν τη δηµόσια σφαίρα. Πρόκειται για επικίνδυνη αυταπάτη.
Με την συμπλήρωση ενός χρόνου από τον θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη... μας δίνεται η ευκαιρία λοιπόν να σκεφθούμε μερικές επίκαιρες υποθήκες του Μιχάλη Παπαγιαννάκη σήμερα που η Αριστερά στην Ελλάδα έχει φθάσει στο ζενίθ της καταστροφικής ανευθυνότητας μπροστά στην ζοφερή κρίση που βιώνει η χώρα μας.
Εχουν άραγε αναρωτηθεί όλες αυτές οι χιλιάδες οργισμένων πολιτών που φώναζαν και χθες εν χορώ «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» τι θα συνέβαινε αν η επιθυμία τους γινόταν πραγματικότητα;
Γιατί όσο δικαιολογημένη κι αν είναι η οργή για τις αυτονόητες και δεδομένες ευθύνες του πολιτικού συστήματος για τη σημερινή κρίση άλλο τόσο αυτονόητο έπρεπε να είναι ότι με το να το καταδικάσουμε στην πυρά, όχι μόνο δεν κερδίζουμε τίποτε, όχι μόνο δεν πρόκειται να ξεπεράσουμε την κρίση αλλά αντιθέτως οδηγούμαστε σ’ ένα ακόμα μεγαλύτερο αδιέξοδο...
Το ξέραμε, αλλά είναι άλλο να το ξέρεις από δημοσιογραφικά παρασκήνια και άλλο να στο λέει κατάμουτρα ο Ερντογάν, επίσημα στην Αθήνα, και να μην μπορεί να τον διαψεύσει κανείς. Το 2004, Τάσος Παπαδόπουλος και Κώστας Καραμανλής παρακαλούσαν να αναβληθούν τα δημοψηφίσματα για το σχέδιο Ανάν και την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σήμερα που η κρίση μαστίζει τη χώρα ίσως είναι παράταιρο να γράφει κανείς για ένα επιμέρους ζήτημα που πρόκυψε αυτές τις μέρες στην πολιτική μας ζωή: Ο Φώτης Κουβέλης κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, πρώτος σε ψήφους στο κόμμα του στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, δεν εξελέγη σύνεδρος του κόμματός του από την πολιτική κίνηση στην οποία ανήκει (Καλλιθέας). Κάποιοι σύντροφοί του, που ανήκουν σε άλλη τάση απ΄ αυτόν, ψήφιζαν – σταύρωναν, κατόπιν συνεννόησης μεταξύ τους, άλλον υποψήφιο που ανήκει στην ίδια τάση με τον Κουβέλη, για να τον υπερκεράσει, όπως κι έγινε.
...Για την ιστορία αυτή που τώρα είμαι υποχρεωμένος να σας παρουσιάσω, η οποία έχει λάβει χώρα από τις 7 Μαΐου, δεν ήθελα να πω τίποτα γιατί θεώρησα ότι αποτελεί δυσφήμιση του πολιτικού μας χώρου!
Όμως τόσο οι γνωστοί …χιουμορίστες σχολιογράφοι της Κυριακάτικης Αυγής(16/05/10), όσο και διάφοροι …καλοθελητές κατά τις προσυνεδριακές διαδικασίες του ΣΥΝ διεκπεραίωσαν και διακινούν «ειδήσεις», στο κόμμα και στη νεολαία, κατά το δοκούν.
Πρόκειται για την συμμετοχή μου ως ομιλητή σε εκδήλωση της ΠΑΣΠ!!!...
Πάλι με την Αριστερή μου συνείδηση θα λειτουργήσω και στην έξοδο από το συνέδριο…
Δημοσιευμένο: 2010-05-19
Ο Σπύρος Λυκούδης, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ, μιλώντας στην εκπομπή «Παιχνίδια Εξουσίας», στο ΚΑΝΑΛΙ 1 του Πειραιά, (εκπομπή Βασίλη Σκουρή και Γρηγόρη Τζιοβάρα), μεταξύ άλλων δήλωσε:
-Η απίστευτη νεοσταλινική, σεχταριστική συμπεριφορά μίας ομάδας στην Καλλιθέα, με την οποία αποκλείστηκε ο Φώτης Κουβέλης, προκύπτει από το κλίμα που έχει δημιουργηθεί και για το οποίο έχει ευθύνη η ηγεσία. Αυτές οι μέθοδοι είναι έξω από κάθε πρακτική της δικής μας δημοκρατικής και σύγχρονης Αριστεράς. - Δεν με κάλυψαν οι δηλώσεις του Τσίπρα για τον αποκλεισμό του Κουβέλη. Έκανε απλά το αυτονόητο και ύστερα υποστήριξε ότι ευθύνονται όσοι δεν ήθελαν το συνέδριο. Μία τέτοια δήλωση δεν μπορώ να καταλάβω που αποσκοπεί. -Εχθρός του ΣΥΝ είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και αντί να δούμε πως θα απεμπλακούμε από αυτή την κατάσταση, στο εσωτερικό του ΣΥΝ ανακαλύπτεται ως εχθρός η Ανανεωτική Πτέρυγα.
Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει το κόμμα μας, είναι ότι αυτές οι ιδέες, του ρεύματος της Ανανεωτικής Αριστεράς, έχουν μεγαλύτερη απήχηση στην κοινωνία, στους ψηφοφόρους μας, απ’ ό,τι στα οργανωμένα μέλη μας. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι ορισμένοι έλκονται από παλιές μεθόδους, που θυμίζουν άλλες εποχές, και οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με όσα έχουμε συνομολογήσει, με τους κανόνες λειτουργίας μας και το καταστατικό. Κρατώ ως ελπιδοφόρα την ακαριαία και απόλυτη καταδίκη του Προέδρου του κόμματος σε αυτά τα φαινόμενα. Αλλά οφείλω να πω ότι η κουλτούρα που επέτρεψε την εκδήλωση αυτών των φαινομένων, αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια εντονότερα, την εποχή της ηγεσίας Αλαβάνου και Τσίπρα.
...Η ελληνική κυβέρνηση καθυστέρησε υπερβολικά να αποδεχτεί την έκταση του προβλήματος και να λάβει τα αναγκαία μέτρα. Εμείς στην «ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα» (ΕΚΤ) προειδοποιούσαμε, δυνατά και καθαρά, πως η κυβέρνηση της Αθήνας όφειλε να δράσει γρήγορα και αποφασιστικά. Σε τόσο απαιτητικούς καιρούς, σε εποχές τόσο μεγάλης νευρικότητας, η ταχεία και αποφασιστική δράση έχει πολύ μεγάλη σημασία.
Οταν τη δεκαετία του 1990 τα Κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών ψήφιζαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και έµπαιναν οι βάσεις για την οικοδόµηση της Οικονοµικής και Νοµισµατικής Ενωσης, µια έντονη κριτική προβαλλόταν από προοδευτικούς δηµοκρατικούς κύκλους: οικονοµολόγοι και µη θεωρούσαν επικίνδυνη την πλήρη ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να διαµορφώνει τη νοµισµατική πολιτική µε µόνο γνώµονα τον καταστατικό της σκοπό, τη διαφύλαξη της σταθερότητας των τιµών, χωρίς να υπόκειται σε δηµοκρατικό έλεγχο.
Το συνέδριο του ΣΥΝ πραγματοποιείται κατά την πλέον ακατάλληλη στιγμή, εν μέσω μίας εθνικής δημοσιονομικής κρίσης, επιδεινούμενης από μία κρίση διεθνή, η οποία δοκιμάζει και μετασχηματίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Η συγκυρία αυτή ερμηνεύει απόλυτα το μειωμένο ενδιαφέρον των μελών και φίλων του κόμματος, αλλά και της κοινής γνώμης για τα εσωκομματικά του ΣΥΝ. Η στάση αυτή αποτελεί σαφή καταδίκη της επιλογής της νέας ηγετικής ομάδας, για την επιβολή ενός συνεδρίου με αποκλειστικό σκοπό την αναδιάταξη των εσωτερικών συσχετισμών και τη δημιουργία μίας πολιτικά ετερόκλητης προεδρικής πλειοψηφίας.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
«Συναισθήματα», «άνθρωποι», «αφήγημα», «ενσυναίσθηση». Ηταν οι λέξεις που επέμενε να επαναλαμβάνει ο Χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, στη φορτισμένη ομιλία του την επομένη του εκλογικού θριάμβου τής –επιβεβαιωμένα από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος– ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές του ανατολικογερμανικού κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχαλτ με σχεδόν 44%.
Αν κάνετε μια βόλτα στο Μαγδεμβούργο, στις όχθες του Έλβα, η πιθανότητα να συναντήσετε μετανάστη είναι μάλλον μικρή. Το ποσοστό των ξένων που ζουν στην πόλη είναι κάτω από 10%. Και συνολικά η Σαξονία-Ανχαλτ, που πρωτεύουσά της είναι το Μαγδεμβούργο, είναι μια από τις περιοχές της Γερμανίας με το μικρότερο ποσοστό κατοίκων με μεταναστευτικό προφίλ
Για ποιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «εναλλακτικές θεραπείες» και αμφιβόλου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σκευάσματα; Είναι τόσο αφελείς; Οχι. Κάποιοι είναι απελπισμένοι. Και κάποιοι άλλοι αναζητούν τη θεραπεία που είναι για λίγους και κάνει θαύματα…
Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμπληρώνει οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Όσα είχαν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1955-63), ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981-89) και ο Κώστας Σημίτης (1996-2004) στο αντίστοιχο σημείο της πολιτικής τους διαδρομής. Θα έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ τους. Και θα επιδιώκει να το σπάσει. Να τους ξεπεράσει. Να κερδίσει το έπαθλο που σε κανέναν δεν έδωσε ποτέ το ελληνικό εκλογικό σώμα: Μια συνεχόμενη τρίτη τετραετία.
Η οικονομική κρίση δίδαξε στη χώρα, με τον πιο επώδυνο τρόπο, τη σημασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στη δύσκολη περίοδο των μνημονίων πληρώσαμε όλοι πολιτικές που για χρόνια φόρτωναν με χρέη τις επόμενες γενιές. Μόνο που, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κινδυνεύουμε να περάσουμε στο άλλο άκρο. Από την πολιτική χωρίς λογαριασμό, στον λογαριασμό χωρίς πολιτική.
….Η Αθήνα με 100 εκ. ευρώ, θα μπορούσε να αποκτήσει ένα σχετικά αξιόπιστο σύστημα αντιπλημμυρικής προστασίας. Θα μπορούσε δηλαδή να διπλασιάσει το δίκτυο όμβριων υδάτων, που σήμερα καλύπτει μόλις το 20% των δρόμων της με συνέπεια αυτοί να μετατρέπονται σε ποτάμια όχι μόνο στις συνήθεις περιοχές όπως τα Σεπόλια και η Ριζούπολη αλλά και στο Κολωνάκι και η Βασ. Σοφίας.
Τα ανταμώματα του Αυγούστου προσφέρονται πέραν των άλλων και για την αξιολόγηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών. Για το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στο κοινωνικό σώμα. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι μαζί, ξανοίγονται, μιλούν, τοποθετούνται, θέλουν να πουν τον πόνο τους και τον καημό τους, να κρίνουν και να επικρίνουν...
Το όραμα του Μαρκ Κάρνεϊ, όπως το παρουσίασε ο ίδιος για πρώτη φορά στο Νταβός, ήταν εντυπωσιακό. Μια νέα συμμαχία των μεσαίων δυνάμεων απέναντι στις υπερδυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιούν το εμπόριο, την τεχνολογία, τους πόρους και την ασφάλεια ως εργαλεία πίεσης. Η συμμαχία αυτή θα πρόσφερε οικονομική ανθεκτικότητα, συνεπώς και εθνική ασφάλεια, ταυτόχρονα όμως και μια νέα ανάγνωση του κόσμου.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
