Η ιστορία είναι περίεργη. Ακριβώς 40 χρόνια μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, η ανανεωτική πλευρά, με τις αναγκαίες μεταμορφώσεις του χρόνου, ο Συνασπισμός δηλαδή, για πρώτη φορά υπερέχει. Δείχνει να βρίσκεται πιο ψηλά στις προτιμήσεις των πολιτών από την παραδοσιακή πλευρά, συζητιέται στην κοινωνία, δείχνει πως έχει μέλλον, ενώ, από την άλλη, η παραδοσιακή πλευρά, δηλαδή το ΚΚΕ, δείχνει αμήχανο απέναντι στα γεγονότα.
Γιώργος Μπράμος, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2008-02-03
Η αριστερά διαθέτει -και ώς ένα βαθμό έχει ακόμα- μια λίστα λέξεων, οι οποίες προσδιορίζουν αρνητικά τις παρεκτροπές από την σταθερή γραμμή που οδηγεί κατευθείαν στους ουρανούς του κομμουνιστικού, κυρίως, ιδεώδους.
Tελειώνει, δεν τελειώνει. τελειώνει, δεν τελειώνει. σαν το μάδημα της μαργαρίτας
εκτυλίσσεται η συζήτηση για τις πιθανές εξελίξεις του κομματικού μας συστήματος και του δικομματισμού ιδιαίτερα. Kαι τα δυο ενδεχόμενα έχουν ισχυρά επιχειρήματα, αλλά συχνά
επίσης διατυπώνονται κατακλυσμιαίες προβλέψεις πολιτικών καταποντισμών ή αντιστρόφως θαυματουργών αναγεννήσεων.
Το ζήτημα της εναλλακτικής λύσης απέναντι στην κυβέρνηση της Ν.Δ. που πρέπει να φύγει, αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Οι όροι και οι προϋποθέσεις για τη στήριξη των ενωτικών δυνάμεων της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς ως ένα πυρήνα μιας νέας πλειοψηφίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, που θα δώσει την εναλλακτική λύση στον τόπο μας, έρχονται εξ αντικειμένου στην ημερήσια διάταξη των προβληματισμών του ΣΥΝ. Ενος κόμματος, πλέον, που καλείται από τους πολίτες να διαδραμματίσει ενεργότερο ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις.
Η θετική ανταπόκριση των μελών μας απέναντι στον κοινό κορμό του κειμένου των θέσεων προς το συνέδριο αποδεικνύει τη σημερινή κοινή διάθεση μέσα στο κόμμα μας για να σταθούμε με υπεύθυνο και δραστήριο τρόπο μπροστά στη νέα πολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται.
Βαδίζουμε προς το 5ο Συνέδριο του ΣΥΝ, ικανοποιημένοι και χαρούμενοι μετά το νικηφόρο εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και τις μετέπειτα εξελίξεις που για πρώτη φορά δείχνουν ότι είναι δυνατόν το πολιτικό σύστημα του δικομματισμού να αποδομηθεί, να ισχυροποιηθεί η Αριστερά και ιδιαίτερα το Κόμμα μας και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, να ανοίξει ένας δρόμος για προοδευτικές εξελίξεις.
Ο Δημήτρης Χατζησωκράτης, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, μιλώντας στην εκπομπή του Ν. Χατζηνικολάου στο ALTER υπογραμίζοντας την ανάγκη διαχωρισμού κράτους –εκκλησίας κατέθεσε την παρακάτω πρόταση:
« Το άρθρο 13 του Ν. 590/77 «περί του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος» προβλέπει την υποχρεωτική κλήση του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων και την παράστασή του στη συνεδρίαση της Ι. Συνόδου καθ΄ όλην την διάρκεια της εκλογής του νέου Αρχιεπισκόπου. Η απουσία του πάντως, εφ΄ όσον νομίμως προσκληθεί, δεν συνεπάγεται ακυρότητα της διαδικασίας.
Δύο και πλέον μήνες μετά την εκλογή της 11ης Νοεμβρίου, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να επιστρέφει στον εαυτό του, στην κρίση του. Ενα από τα βασικά ερωτήματα που προκύπτουν είναι γιατί αυτή η νίκη του Γ. Παπανδρέου δεν κατόρθωσε μέχρι στιγμής, τουλάχιστον, να κοινωνικοποιηθεί και να πολιτικοποιηθεί, να πιστώσει τον (νέο) πρόεδρο του κόμματος με νέα και ισχυρή νομιμοποίηση.
Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων έχουν απομακρύνει το Ασφαλιστικό από τις πρώτες γραμμές της επικαιρότητας. Αυτό ίσως να βολεύει την κυβέρνηση, καθώς ξαφνικά και απρόβλεπτα έχει βρεθεί αντιμέτωπη με προβλήματα εντελώς άλλης τάξης που υπονομεύουν την ίδια της την υπόσταση και συνοχή. Άλλωστε ο περίφημος «κοινωνικός διάλογος», τον οποίο επί καιρό εξήγγελλε και τελικά συγκάλεσε, αποδείχθηκε αδύνατο να διεξαχθεί, εφόσον με δική της ευθύνη έλειπαν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις
Είναι θετικό ότι στα προγραμματικά περιεχόμενα της εναλλακτικής πολιτικής πρότασης, όπως αυτή περιγράφεται στις ΘΕΣΕΙΣ, συμπεριλαμβάνεται η ισότητα των φύλων. Δεν είναι βέβαιο,ωστόσο,αν αυτό προήλθε από μία μεγαλύτερη συνειδητοποίηση του ζητήματος εκ μέρους του συνόλου των κομματικών δυνάμεων η τοποθετήθηκε εκεί κατόπιν αξίωσης των γυναικείων στελεχών…
Η διαφθορά καθιστά την πολιτική ευάλωτη σε χειραγωγήσεις
Φώτης Κουβέλης, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Γρηγόρη Ρουμπάνη, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2008-01-28
«Η υποψηφιότητά μου κατατίθεται για να στηρίξει την αναγκαία, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ανανέωση του κόμματος» λέει ο Φώτης Κουβέλης
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΝ απορρίπτει την ιδέα δημιουργίας νέου κόμματος ή σχήματος στη βάση του γερμανικού ή ιταλικού μοντέλου και προβάλλει την ανάγκη μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας. Η υποψηφιότητά του εξάλλου, όπως λέει, κατατίθεται για να στηρίξει την αναγκαία πολιτική ανανέωση του κόμματος σε μια περίοδο που τα μεγάλα και ανοιχτά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα απαιτούν μια Αριστερά αντίστοιχα ανοιχτή σε απόψεις και εναλλακτικές προτάσεις.
Ελίζα Παπαδάκη, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2008-01-27
Η περασμένη "Μαύρη Δευτέρα" στα Χρηματιστήρια όλου του κόσμου, μαζικές πωλήσεις που έριξαν δραστικά τις τιμές των μετοχών εξανεμίζοντας κέρδη πολλών μηνών, εξέφρασε τους εντεινόμενους φόβους για την ύφεση στην αμερικανική οικονομία και για τον κίνδυνο μετάδοσής της. Τη βεβαιότητα της ύφεσης μάλλον ενίσχυσε η δραματική κίνηση της Fed να μειώσει στο 3,5% το επιτόκιό της την επομένη.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
