Κεντροαριστερά και ευρωπαϊκή ενοποίηση...

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ κεντροαριστερή, σοσιαλδημοκρατική πολιτική σε μια χώρα ανεξάρτητα και «έξω» από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) ιδιαίτερα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης; Η απάντηση για τις χώρεςμέλη της Ένωσης, και ιδιαίτερα τις χώρες της ευρωζώνης (χώρες ευρώ), είναι απλά όχι. Η συμμετοχή στην Ε.Ε./ ευρωζώνη θέτει ορισμένες συγκεκριμένες προϋποθέσεις και παραμέτρους που ορίζουν την πολιτική κάθε χώρας-μέλους και οι οποίες επιβάλλουν ορισμένες επιλογές πολιτικής που είναι αδύνατο να αγνοηθούν. Η νομισματική πολιτική, π.χ., δεν βρίσκεται στα χέρια την κυβερνήσεων των κρατώνμελών. Έχει εκχωρηθεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), η οποία απολαμβάνει καταστατικής ανεξαρτησίας στην άσκησή της. Και ασκεί την πολιτική αυτή με έναν κύριο στόχο: τη σταθερότητα των τιμών, τη συγκράτηση δηλαδή του πληθωρισμού. Άλλοι στόχοι, όπως η οικονομική ανάπτυξη και απασχόληση, δεν την απασχολούν- κάτι που εξοργίζει ειδικότερα τη Γαλλία. Η δημοσιονομική πολιτική δεν έχει βεβαίως εκχωρηθεί στην Ένωση. Ασκείται από τις χώρες-μέλη, αλλά μέσα σ΄ ένα πλαίσιο που ορίζεται από τις Συνθήκες και το Σύμφωνο Σταθερότητας για το ύψος του ελλείμματος και χρέους. Οι ρυθμίσεις αυτές, θα πρέπει να σημειώσουμε, περιλαμβάνονται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ένας αρχιτέκτονας της οποίας υπήρξε ο Φ. Μιτεράν. Και, όπως παρατήρησε τότε ο χαρισματικός αυτός σοσιαλιστής, κανένα σοσιαλιστικό κόμμα δεν θα μπορούσε εφεξής να τις αγνοήσει και να προωθήσει στο μέλλον πολιτική ανεύθυνων επιλογών και στόχων. Οι ρυθμίσεις αυτές επέβαλαν επομένως την προσαρμογή των κεντροαριστερών/ σοσιαλιστικών/ σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων σε μια νέα πραγματικότητα. Αλλά δεν είναι μόνο οι ρυθμίσεις αυτές που επιβάλλουν την προσαρμογή.

Άλλες για τον ανταγωνισμό, την εσωτερική αγορά, διαδικασία Λισαβώνας, ακόμη και την εξωτερική πολιτική δημιουργούν δυναμικές προσαρμογής για τα κεντροαριστερά κόμματα. Παράλληλα όμως δημιουργούν ένα πεδίο πολιτικής δράσης σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διαμόρφωση στρατηγικών και πολιτικών που θα προωθούν στόχους οι οποίοι εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να υλοποιηθούν στο πλαίσιο του εθνικού κράτους (ευρωπαϊκό κοινωνικό πρότυπο, κλιματικές αλλαγές κ.ά.). Επομένως κεντροαριστερή πολιτική «χωρίς Ευρωπαϊκή Ένωση» είναι σαφώς ανέφικτη...