Η αισθητική δεν αποτέλεσε ποτέ αποκλειστικό προνόμιο μιας ορισμένης πολιτικής μερίδας. Σίγουρα, όμως, συνιστούσε διακριτό στοιχείο της συλλογικότητας των αριστερών στην προδικτατορική περίοδο. Το να ενταχθείς στην Αριστερά στην εποχή που ακολούθησε τον Εμφύλιο, όταν σ’ αυτήν ανήκαν οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι της λογοτεχνίας, οι πιο καταξιωμένοι της τέχνης, οι αξιότεροι των επιστημών, ήταν οιονεί επιβεβλημένη επιλογή, ακόμη και για τους ελάχιστα μυημένους στην πολιτική πολίτες. Αρκεί, εννοείται, να είχες ξεπεράσει τον φόβο τού χαφιέ και τον τρόμο του στρατοδίκη.