Ατυχής και προβληματική η τελευταία πρωτοβουλία του πρωθυπουργού για την ταχεία σύσφιξη των σχέσεων και στρατιωτική συνεργασία με την μιλιταριστική κυβέρνηση του Ισραήλ. Η οφειλόμενη παρουσία της χώρας μας στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να εκφράζεται με την επιλογή του Ισραήλ ως προνομιακού εταίρου. Ο σχεδιασμός εξ άλλου της προσέγγισης ως αντίβαρο στη διακύμανση των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι ιδιαιτέρως επισφαλής. Υποχρέωση της Ελλάδας ήταν και είναι να πάρει σαφή και δημόσια θέση, επισημαίνοντας στο Ισραήλ τον κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη που θα σημάνει μια επίθεση στο ΙΡΑΝ, και να στηρίξει τις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ. Υπογραμμίζουμε ότι ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της Ν. Δημοκρατίας δεν αναφέρθηκαν καθόλου στο θέμα.
Νομίζω ότι στη σημερινή συγκυρία η συνεργασία με το Ισραήλ στον χώρο στρατιωτικών ασκήσεων είναι απαράδεκτη για τέσσερις λόγους: Πρώτον, από μια ηθική πλευρά· η στενή συνεργασία θα δυναμώσει μια κυβέρνηση που μέσω του συνεχιζόμενου εμπάργκο κυριολεκτικά εξαθλιώνει ένα μεγάλο μέρος του παλαιστινιακού πληθυσμού.
Ο Δημήτρης Ιωαννίδης πρέπει να πέθανε με την απορία πώς είναι δυνατόν να θεωρείται προδότης αφού με το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου το 1974 προσπάθησε να επιβάλει διά των όπλων την Ενωση, ομόθυμο αίτημα του ελληνικού λαού και των κομμάτων του από το 1955 τουλάχιστον, όταν άρχισε ο αγώνας της ΕΟΚΑ.
...Οι συμβολισμοί αξίζουν περισσότερο από τα διπλωματικά σύμφωνα: η Ελλάδα οφείλει σίγουρα να είναι παρούσα στη Μέση Ανατολή. Αλλά τόσο μικρό διάστημα μετά το ισραηλινό φονικό ρεσάλτο σε διεθνή ύδατα εναντίον πλοίων ανθρωπιστικής βοήθειας και πολιτικής αντίθεσης στον απάνθρωπο αποκλεισμό της Γάζας και ενώ οι Νετανιάχου και Μπαράκ συνεχίζουν να κραυγάζουν ότι έχουν με το μέρος τους όλα τα δίκια του πολεμικά ισχυρότερου (εννιά οι νεκροί...), ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε καμιά δουλειά στο Ισραήλ και ο αμετανόητος ισραηλινός πρωθυπουργός και οι ελλείψει απεργούντων διπλωματών συνοδοί του της Μοσάντ δεν είχαν καμιά δουλειά εδώ. Τα παιχνίδια που επικαλούνται διάφοροι για να εξηγήσουν τη δημόσια ντροπή δεν πείθουν. Και σε κάθε περίπτωση τι τους έχουμε τους πρέσβεις και τους υπουργούς αν επιβάλλονται μυστικές πρωτοβουλίες;
Ο πρόεδρος της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ Φώτης Κουβέλης συνοδευόμενος από τον Ανδρέα Κλαυδιανό επισκέφθηκε το χώρο των πυρκαγιών στο χωριό Κοιλιωμένο Ζακύνθου.
Ενημερώθηκε από τον διοικητή της Πυροσβεστικής κο Δεσινιώτη για την εξέλιξη της πυρκαγιάς, η οποία σύμφωνα με την γνώμη του οφείλεται σε εμπρησμό, και για τις προσπάθειες της Πυροσβεστικής να την θέσει υπό έλεγχο.
Ο Φώτης Κουβέλης έκφρασε την έντονη ανησυχία του για τον κίνδυνο επέκτασης των φαινόμενων εμπρησμού που έχει καταστρέψει μεγάλες δασικές εκτάσεις στην πανέμορφη Ζάκυνθο.
Έκφρασε την πλήρη συμπαράσταση του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς στους δασοπυροσβέστες της Ζακύνθου αλλά και όλης της Ελλάδας στον αγώνα που δίνουν για τον περιορισμό των καταστροφών από τις πυρκαγιές και ευχήθηκε επιτυχία στις προσπάθειες τους να θέσουν υπό έλεγχο την φωτιά.
Η δημιουργία αυτοδιοικητικής συνισταμένης στο Δήμο Θεσσαλονίκης προϋπόθετε οι Δημοτικές Κινήσεις να επιδιώξουν τη σύγκλιση και τα κόμματα να στηρίξουν αυτή τη διαδικασία.
Αντ΄ αυτού το ΚΚΕ επέλεξε την κομματική καταγραφή, το ΠΑΣΟΚ στάθηκε αναποφάσιστο και ο ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ έθεσε ως προτεραιότητα την απόκρουση του ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ.
Παρόλα αυτά, υπό την πίεση της κοινής γνώμης, ξεκίνησε και πραγματοποιήθηκε διάλογος με τη συμμετοχή δημοτικών κινήσεων και κινήσεων πολιτών. Μέσα από αυτόν κατακτήθηκαν σημαντικά πράγματα ότι αφορά την προγραμματική σύγκλιση και τη διαμόρφωση ενιαίας αντίληψης για ένα δημοκρατικό μοντέλο λειτουργίας του Δήμου.
James Kenneth Galbraith, Συνέντευξη στον Χρόνη Πολυχρονίου, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2010-08-14
...Τα μέτρα λιτότητας, με στόχο τη μείωση των ελλειμμάτων που προκάλεσε η ίδια η χρηματοοικονομική κρίση, είναι η πλέον εμφανής απόδειξη της επιβολής ενός κοινωνικού εγχειρήματος που έχει στόχο τη συνεχή και σκληρή αναδιανομή του πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω. Υποσκάπτονται τα θεμέλια του κοινωνικού κράτους, προκειμένου να μην τεθεί φραγμός στη φρενήρη κερδοσκοπία των τελευταίων τριών δεκαετιών.
...Τι άραγε πήγε στραβά και αντί για αντιπληθωρισμό που πολλοί φοβούνταν λόγω της περικοπής των μισθών, πέσαμε στην ακόμη χειρότερη παγίδα του στασιμοπληθωρισμού, ο οποίος σε άλλες οικονομίες προκαλείται μόνον όταν οι μισθοί αυξάνονται πάνω από την παραγωγικότητα; Τουλάχιστον δύο κρίσιμοι παράγοντες δεν αξιολογήθηκαν σωστά:
Ειδική περίπτωση η Ελλάδα. Δραστικές περικοπές των δημοσίων δαπανών και αυξήσεις των εμμέσων φόρων, προκειμένου να ανακτήσει η χώρα την ικανότητα να δανείζεται για να αναχρηματοδοτεί το υπέρογκο δημόσιο χρέος, την ωθούν όλο και πιο βαθιά στην ύφεση: κατά 3,5% μειωμένο ήταν το ΑΕΠ του δευτέρου τριμήνου σε σύγκριση με το αντίστοιχο περυσινό τρίμηνο, ανακοίνωσε προχθές η ΕΛΣΤΑΤ. Το πρώτο τρίμηνο η ετήσια μείωση ήταν 2,3%. Η αρχική πρόβλεψη της Τρόικας για ύφεση 4% φέτος, που ήλπιζε να διαψεύσει ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, μοιάζει έτσι πιθανή, αν δεν ξεπεραστεί κιόλας.
Ο τρόπος κατανομής των φορολογικών βαρών και των δημόσιων δαπανών μεταξύ των κοινωνικών τάξεων αποτελεί το σημαντικότερο κριτήριο για το ιδεολογικό στίγμα της πολιτικής εξουσίας σε κάθε εποχή και ιδιαίτερα στις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.
Richard Clogg, Η Καθημερινή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2010-08-14
Στις 16 Αυγούστου είναι η 50ή επέτειος από την ίδρυση της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Κύπρου, που ήταν μια από τις μεγαλύτερες κτήσεις της Βρετανίας στην Ευρώπη. Μισός αιώνας συμπληρώθηκε, σφραγισμένος στο μεγαλύτερο μέρος του από την ατέρμονη διένεξη για την επανένωση ενός νησιού, διαιρεμένου σε αμιγώς ελληνικό και τουρκικό τομέα, μετά την τουρκική εισβολή του 1974.
Τέτοιες ημέρες, πέρυσι- πέρασε μόλις ένας χρόνος; μοιάζει να έχει διαβεί αιώνας- ο Καραμανλής έριχνε τον κύβο των εκλογών.
Μετανιωμένος, ίσως, που δεν είχε ακούσει όσους του συνιστούσαν να κάνει τις εκλογές μαζί με τις ευρωεκλογές του Ιουνίου. Με τα μηνύματα εκ Βρυξελλών να αναγγέλλουν το τέλος της ομερτά- πως η ανοχή, χάριν πολιτικής αλληλεγγύης, στη δημοσιονομική του μαγειρική εξαντλήθηκε.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
«Συναισθήματα», «άνθρωποι», «αφήγημα», «ενσυναίσθηση». Ηταν οι λέξεις που επέμενε να επαναλαμβάνει ο Χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, στη φορτισμένη ομιλία του την επομένη του εκλογικού θριάμβου τής –επιβεβαιωμένα από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος– ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές του ανατολικογερμανικού κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχαλτ με σχεδόν 44%.
Αν κάνετε μια βόλτα στο Μαγδεμβούργο, στις όχθες του Έλβα, η πιθανότητα να συναντήσετε μετανάστη είναι μάλλον μικρή. Το ποσοστό των ξένων που ζουν στην πόλη είναι κάτω από 10%. Και συνολικά η Σαξονία-Ανχαλτ, που πρωτεύουσά της είναι το Μαγδεμβούργο, είναι μια από τις περιοχές της Γερμανίας με το μικρότερο ποσοστό κατοίκων με μεταναστευτικό προφίλ
Για ποιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «εναλλακτικές θεραπείες» και αμφιβόλου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σκευάσματα; Είναι τόσο αφελείς; Οχι. Κάποιοι είναι απελπισμένοι. Και κάποιοι άλλοι αναζητούν τη θεραπεία που είναι για λίγους και κάνει θαύματα…
Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμπληρώνει οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Όσα είχαν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1955-63), ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981-89) και ο Κώστας Σημίτης (1996-2004) στο αντίστοιχο σημείο της πολιτικής τους διαδρομής. Θα έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ τους. Και θα επιδιώκει να το σπάσει. Να τους ξεπεράσει. Να κερδίσει το έπαθλο που σε κανέναν δεν έδωσε ποτέ το ελληνικό εκλογικό σώμα: Μια συνεχόμενη τρίτη τετραετία.
Η οικονομική κρίση δίδαξε στη χώρα, με τον πιο επώδυνο τρόπο, τη σημασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στη δύσκολη περίοδο των μνημονίων πληρώσαμε όλοι πολιτικές που για χρόνια φόρτωναν με χρέη τις επόμενες γενιές. Μόνο που, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κινδυνεύουμε να περάσουμε στο άλλο άκρο. Από την πολιτική χωρίς λογαριασμό, στον λογαριασμό χωρίς πολιτική.
….Η Αθήνα με 100 εκ. ευρώ, θα μπορούσε να αποκτήσει ένα σχετικά αξιόπιστο σύστημα αντιπλημμυρικής προστασίας. Θα μπορούσε δηλαδή να διπλασιάσει το δίκτυο όμβριων υδάτων, που σήμερα καλύπτει μόλις το 20% των δρόμων της με συνέπεια αυτοί να μετατρέπονται σε ποτάμια όχι μόνο στις συνήθεις περιοχές όπως τα Σεπόλια και η Ριζούπολη αλλά και στο Κολωνάκι και η Βασ. Σοφίας.
Τα ανταμώματα του Αυγούστου προσφέρονται πέραν των άλλων και για την αξιολόγηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών. Για το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στο κοινωνικό σώμα. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι μαζί, ξανοίγονται, μιλούν, τοποθετούνται, θέλουν να πουν τον πόνο τους και τον καημό τους, να κρίνουν και να επικρίνουν...
Το όραμα του Μαρκ Κάρνεϊ, όπως το παρουσίασε ο ίδιος για πρώτη φορά στο Νταβός, ήταν εντυπωσιακό. Μια νέα συμμαχία των μεσαίων δυνάμεων απέναντι στις υπερδυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιούν το εμπόριο, την τεχνολογία, τους πόρους και την ασφάλεια ως εργαλεία πίεσης. Η συμμαχία αυτή θα πρόσφερε οικονομική ανθεκτικότητα, συνεπώς και εθνική ασφάλεια, ταυτόχρονα όμως και μια νέα ανάγνωση του κόσμου.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
