Ελίζα Παπαδάκη, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2005-02-20
Εντεκάμιση μήνες χρειάσθηκε να περάσουν από τις τελευταίες εκλογές για να επιβεβαιωθεί επίσημα στις Βρυξέλλες η σοβαρή δημοσιονομική επιδείνωση στη χώρα μας, όχι μόνο στο παρελθόν αλλά κυρίως τον τελευταίο χρόνο, και για να μας επιβληθεί η υποχρέωση δραστικού περιορισμού του ελλείμματος μέσα στη διετία 2005-2006 κάτω από την αυστηρή πλέον επιτήρηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ που διενεργείται σήμερα στην Ισπανία, για την επικύρωση ή όχι του ευρωπαϊκού συντάγματος, προσφέρεται για αλλαγή θέματος: Έτσι, αυτή την Κυριακή, δεν θ’ ασχοληθούμε με τα συμβαίνοντα στους κόλπους της "αγιοτάτης Ιεράς Συνόδου", αλλά ούτε και με τα μηνύματα του αρχιεπισκόπου κ. Χριστόδουλου
Ο βούρκος ξεσκεπάστηκε, η δυσοσμία διαχέεται, ονόματα πάνε κι έρχονται και στα χείλη της εξουσίας παίζουν δύο λέξεις: «Επίορκοι» και «Αυτοκάθαρση».
Το πρόβλημα που συγκλονίζει την κοινωνία, παρά τον ανορθόδοξο τρόπο αποκάλυψης και την εμπορευματοποίησή του, ισχυρίζονται εκπρόσωποι της Δικαιοσύνης και της Εκκλησίας ότι το προκάλεσαν δήθεν 5-6 επίορκοι, γι’ αυτό και θα προχωρήσουν οι ίδιοι σε αυτοκάθαρση του χώρου τους.
H κυβέρνηση ετοιμάζεται να σβήσει το πρώτο της κεράκι κάπως μουδιασμένη, με μόνη της έγνοια τη διατήρηση της καλής εικόνας του Πρωθυπουργού. H χώρα βουλιάζει στον καναπέ της κουτσομπολεύοντας - τον δεσπότη, την πρωτοδίκη, τον δημοσιογράφο.
Ο χωρισμός κράτους–εκκλησίας αποτελεί βασικό γνώρισμα κάθε σύγχρονης δημοκρατικής κοινωνίας, η θεσμική εμπλοκή τους αντίθετα συνιστά δημοκρατικό έλλειμμα . Η ανάγκη εξυγίανσης της Εκκλησίας προϋποθέτει αυτό το χωρισμό, όπως επίσης επιτάσσει τον ουσιαστικό εκδημοκρατισμό της. Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει άμεσα αποφάσεις, τα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα και οργανώσεις οφείλουν ν’ αναλάβουν πρωτοβουλίες, οι πολίτες πρέπει να κινητοποιηθούν. Είναι θεμελιώδες ζήτημα δημοκρατίας.
Τι είναι λοιπόν αυτό που θα ονόμαζα κοκκινοπράσινο ISO; Μια πολιτική φαντασίωση ή μια μεγάλη ιδέα;
Το κοκκινοπράσινο ΙSO θα ήταν η πιστοποίηση εμπορευμάτων και υπηρεσιών που θα μαρτυρούσε για τον τρόπο παραγωγής τους, τις εργασιακές συνθήκες (κόκκινο) και τη συμβολή στην προστασία του περιβάλλοντος (πράσινο) και που για να πραγματωθεί απαιτεί από την αριστερά μιά επιθετική θεώρηση της αγοράς.
Οι εννέα στους δέκα Ευρωπαίους πολίτες γνωρίζουν λίγο ή καθόλου τις ρυθμίσεις του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Αυτό έδειξε πρόσφατη δημοσκόπηση του Ευρωβαρόμετρου, που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Οκτώβριο με τη συμμετοχή 25.000 πολιτών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η έρευνα αποκάλυψε ότι μόνο το 11% των Ευρωπαίων πολιτών έχει ακούσει για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα
Δέκα μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας, η νέα κυβέρνηση δεν έχει ξεδιπλώσει ακόμα το σχέδιό της για το ερευνητικό σύστημα της χώρας. Η αποδοχή των θεσμικών ρυθμίσεων του 1985 (ν. 1514/85) ως αφετηρία για περαιτέρω βελτιώσεις του συστήματος αποτελεί κατά την άποψή μου θετική προσέγγιση και οφείλουμε όλοι να προβληματιστούμε βαθύτατα για τις μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες προκειμένου η χώρα μας να διεκδικήσει ένα αξιοπρεπές μερίδιο στην παραγωγή και αξιοποίηση νέων γνώσεων.
Ηδη πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο που συγκλονίζει τη Δικαιοσύνη και την Εκκλησία γινόταν γενικότερα λόγος για «τέλος εποχής». Οι ιστορικοί των ελληνικών πραγμάτων αναφέρονται στο τέλος της μεταπολίτευσης, ή μάλλον στην ολοκλήρωση ενός μακροσκελέστατου αφηγήματος που οπωσδήποτε καλύπτει την 4η Αυγούστου, τον Εμφύλιο και τη μετεμφυλιακή περίοδο.
Άντονι Γκίντενς, Συνέντευξη στον Π. Τσίμα, Τα Νέα, Δημοσιευμένο: 2005-02-12
Tα τελευταία χρόνια, όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με κεντροαριστερό πρόσημο, συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής του Kώστα Σημίτη, κυβέρνησαν με βάση τη «συνταγή» του. Tι όμως πήγε στραβά;
H «ηθική - θεσμική κρίση» που ξέσπασε στην Eκκλησία και τη Δικαιοσύνη ενεργοποίησε για άλλη μια φορά τη διχοστασία του Nεοέλληνα προς τις εξουσίες. Ο πηγαίος λαϊκός αντικληρικαλισμός στο φόρτε του, υποσκέλισε προσωρινά τη χρησιμοθηρική, φολκλορική ή αυθεντική θρησκευτικότητα
Μόλις δύο μήνες πριν, η Δικαιοσύνη και η Εκκλησία ήταν οι θεσμοί που ενέπνεαν την περισσότερη εμπιστοσύνη στους Ελληνες πολίτες. Οποιος αναφερόταν στην πρωτεύουσα σημασία και αξία τους κήρυττε τα αυτονόητα και έκρουε ανοικτές πόρτες.
Oι περισσότεροι διεθνείς παρατηρητές, οι κοινωνικοί επιστήμονες, ακόμα και άνθρωποι πολύ μετριοπαθείς απαντούν καταφατικά, δεδομένης της τροπής των δημόσιων πραγμάτων και της επιδείνωσης των προοπτικών.
ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΟΙ «ΤΑΡΑΧΕΣ» (emeutes), οι συγκρούσεις. Η κυβέρνηση και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της μακρονικής παράταξης και της δεξιάς που καταγγέλλουν –στη Γαλλία– το κόμμα της «Ανυπότακτης Γαλλίας», το LFI, για τα έκτροπα, και έπειτα η εμπλοκή της αστυνομίας, των υπηρεσιών και η εξέλιξη με απαγορεύσεις συγκεντρώσεων.
Η Δύση φοβάται. Αναλυτές και διπλωμάτες φοβούνται την άνοδο της Κίνας, οι επιχειρηματίες τις απρόσμενες και ίσως παράλογες μεταβολές στην οικονομία, οι πνευματικές ελίτ το νέο τοπίο αφήγησης του πραγματικού (social media, κυριαρχία της εικόνας κ.λπ.), οι πολιτικοί τα ξεσπάσματα του λαού.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
