Ο νοικοκύρης κι ο ανοικοκύρευτος. Ο έχων πολλά, αλλά και ο έχων ανάγκη άλλων 99 δραχμών για να συμπληρώσει κατοστάρικο, όπως ακουγόταν στο θρυλικό «Της Κακομοίρας».
Ο μικρός, ο μεσαίος και ο μεγάλος επιχειρηματίας. Ολοι χρωστάνε. Ακόμα και -ή μάλλον, ιδίως και- το ίδιο μας το κράτος.
Η ιστοσελίδα μας υιοθετεί πλήρως την έκκληση του φίλου ΓΚΑΖΙ ΚΑΠΛΑΝΙ
"...Σας προτρέπω και σας παρακαλώ να χάσετε κάποιο χρόνο από την ημέρα σας για να ρίξετε μια ματιά στα νομοσχέδια που σας ενδιαφέρουν. Επιπλέον, μια βόλτα στα σχόλια θα σας δείξει πως η φοβία, η παραπληροφόρηση και η μισαλλοδοξία έχουν αυτή τη στιγμή το πάνω χέρι. Σε αυτές τις στιγμές δεν πρέπει να σιωπήσουμε. Εμείς που πιστεύουμε σε μια κοινωνία και μια Ελλάδα πιο δίκαιη και πιο ανθρώπινη. Η φωνή μας πρέπει να ακουστεί. Να μην δώσουμε άλλοθι «πλειοψηφιών» σε αυτούς που θέλουν τους μετανάστες και τα παιδιά τους πολίτες τρίτης κατηγορίας. Σε αυτούς που θέλουν την Ελλάδα μια κοινωνία με γκέτο και αδυσώπητες εθνοφυλετικές συγκρούσεις. .."
Το βασικό επιχείρημα της ακροδεξιάς, που φωνασκεί εν όψει της υιοθέτησης του σχεδίου νόμου για την ελληνική ιθαγένεια, είναι ότι «αλλοιώνεται το εκλογικό σώμα» εφόσον σε αυτό συμπεριληφθούν οι αλλοδαποί που θα αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια.
Το επιχείρημα αυτό είναι αληθές: «Αλλοιώνεται το εκλογικό σώμα» υπό την έννοια ότι επιτέλους συμπεριλαμβάνονται σε αυτό άνθρωποι οι οποίοι υπάγονται στους ελληνικούς νόμους χωρίς τόσα χρόνια να είναι σε θέση να επηρεάσουν με τη βούλησή τους τη διαδικασία του νομοθετείν.
Το 2009 κλείνει με πολλά και ποικίλα θέματα σε εξέλιξη. Κλείνει και ως έτος Δαρβίνου, 200 χρόνια από τη γέννησή του και 150 από την επίσημη διατύπωση της θεωρίας του που σηματοδοτήθηκε από την έκδοση του βιβλίου του «Η καταγωγή των ειδών» (1859). Στη διάρκεια της χρονιάς αυτής γράφτηκαν πολλά κείμενα, έγιναν αφιερώματα, ημερίδες, διαλέξεις. Εκδόθηκαν και κάποια βιβλία.
Το πλέον σημαντικό, όμως, γεγονός της χρονιάς πιστεύω ότι ήταν η έκδοση του βιβλίου του Κώστα Κριμπά, «Δαρβινισμός και η ιστορία του έως τις μέρες μας» (εκδ. Ωκεανίδα, 2009, 931 σ.).
Το 2009 τελειώνει επιτέλους απόψε. Ηταν μια πολύ κακή χρονιά. Ως το τέλος: με τη νέα σφαγή στο Ιράν και με τρομοκράτες.
Η χρηματοπιστωτική, οικονομική και κοινωνική κρίση χτύπησε παντού. Φυσικά και τη «θωρακισμένη» (το θυμάστε;) χώρα μας. Χρωστάμε περισσότερα από όσα μπορούμε να εξοφλήσουμε. Είπαμε πολλά ψέματα. Τώρα έφτασε η ώρα της αλήθειας.
Μέσα σε κλίμα χρηματιστηριακής ευφορίας και εορταστικών αγορών, αποχαιρετά τον δυτικό κόσμο το 2009 της φοβερής οικονομικής κρίσης. Υψηλό δεκαπενταμήνου στις ευρωπαϊκές μετοχές κατέγραφαν χθες οι Financial Τimes, ενώ η κίνηση στα βρετανικά καταστήματα τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων ήταν 18,6% μεγαλύτερη από πέρυσι, σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα, και ακόμα υψηλότερη αναμενόταν την Κυριακή (εκεί μόνον ανήμερα Χριστούγεννα και άλλες μεγάλες γιορτές είναι κλειστά τα μαγαζιά).
Η αντίληψη για βίαιη κομματικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ και άρα διάλυση του ΣΥΝ (γιατί μη μου πείτε ότι υπάρχει πρόταση για συμμετοχή σε δύο κόμματα;) οφείλεται στην άποψη ότι η αριστερά πρέπει να κάνει αυτοσκοπό την απόδειξη της «καθαρότητάς». Αυτό όμως οδηγεί στην αδιαφορία για μεταρρυθμίσεις, απομάκρυνση από την κοινωνία, απομόνωση, αναποτελεσματικότητα. Είναι τα χαρακτηριστικά που νομίζω ότι έχει αποφύγει ο ΣΥΝ: τη φοβικότητα, την αυτάρκεια και τον αυτισμό.
Ρωτήστε τον χειρότερο μεθυσμένο πιθηκάνθρωπο που θα συναντήσετε ένα βράδυ σε οποιαδήποτε παμπ της Αλβιώνος. Εφόσον νιώθει Βρετανός, ακόμη και αν είναι αναλφάβητος, θα σας επιβεβαιώσει ότι το έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ είναι μέρος της εθνικής ταυτότητας των Βρετανών.
Με ερώτηση προς τους Υπουργούς Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής
Δημοσιευμένο: 2009-12-29
...Επειδή η χώρα μας θα πρέπει να αναμένει την απάντηση του Ευρωδικαστηρίου στα ερωτήματα που απέστειλε το ΣτΕ σχετικά με τη συμβατότητα του έργου με την περιβαλλοντική νομοθεσία και η διαδικασία αυτή μπορεί να διαρκέσει πάνω από έναν χρόνο, ερωτάται η Κυβέρνηση:
Ποια είναι τελικά η θέση της Κυβέρνησης για την εκτροπή του Αχελώου;
Τι σκοπεύει να κάνει η κυβέρνηση σχετικά με το έργο εντός του 2010 και μέχρι την έκδοση των αναμενόμενων δικαστικών αποφάσεων;
Η«εξεγερτική εγρήγορση της Αριστεράς» δεν μπορεί να είναι μίμηση των διάφορων εκδηλώσεων της κοινωνική οργής, αλλά η μετατροπή τους σε μια νέα πολιτική ποιότητα.
Η δουλειά της Αριστεράς δεν είναι το επαναστατικό styling, το ηττοπαθές παρακολούθημα της έκρηξης ούτε όμως και η ηθικολογική καταστολή της. Δεν είναι η μεταμφίεση «σ’ αυτό που θέλει ο κόσμος».
Η συζήτηση για την οικονομία περιορίζεται στο κλασικό δίλημμα: «ήπια προσαρμογή» ή σκληρά μέτρα. Οσοι εισηγούνται την πρώτη εκδοχή οχυρώνονται πίσω από το επιχείρημα ότι δεν είναι δυνατόν το βάρος της κρίσης να το σηκώσουν οι χαμηλές και οι μεσαίες εισοδηματικά τάξεις, γιατί αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε με θρησκευτική ευλάβεια στο παρελθόν και απέτυχε, διευρύνοντας ταυτοχρόνως τις κοινωνικές ανισότητες.
Κοντεύουμε το πρώτο τρίμηνο της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και μπορούμε να βγάλουμε τα πρώτα συμπεράσματα, που πρέπει να είναι υπό την αίρεση απρόσμενων επιπτώσεων της βαριάς δημοσιονομικής κρίσης.
Η αρχή της κυβέρνησης Παπανδρέου κυριαρχήθηκε και θα κυριαρχείται από τη δημοσιονομική κρίση με τις έντονες διεθνείς διαπλοκές και από τη δυσκολία - τουλάχιστον - διαχείρισής της. Κρίση που θα σταθεί τροχοπέδη για τις αλλαγές που σχεδίαζε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ - όπως τις σχεδίαζε, με τον παραδοσιακό τρόπο - παρά την προσπάθεια να μην εγκαταλειφθούν οι προεκλογικές δεσμεύσεις.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, πρόεδρος της Βραζιλίας, Αντόνιο Κόστα, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου, Ουίλιαμ Ρούτο, πρόεδρος, Μαρκ Κάρνεϊ, πρωθυπουργός του Καναδά
KReport, 2026-09-22
Δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές όπως η εδαφική ακεραιότητα, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, η απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες.
Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική η βία ανηλίκων κατά ανηλίκων. Αλλά και ζοφερά αποκαλυπτική για την κοινωνία και την πολιτεία, για τις αντιλήψεις και τις ιδέες που δεσπόζουν και αναπαράγονται αέναα. Οπου κι αν λυσσομανάει: κοντά σε γήπεδο, σε κάποιο αλσύλλιο, στους δρόμους. Οπως κι αν μορφοποιείται: με μπαμπεσιά και χωσιά, έπειτα από ραντεβού θανάτου ή εντελώς τυχαία, απλώς επειδή συναπαντήθηκαν δύο χωροκτητικές αγέλες.
